Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Τα Νανουρίσματα στην ποίηση


Νανουρίσματα, μικρά ποιητικά αριστουργήματα που επινοεί η μάνα καθώς αποκοιμίζει το μωρό της.
Στίχοι γεμάτοι ρόδα, κρίνα και παγόνια, Βυζαντινούς ρηγάδες και αρχόντισσες του ονείρου, ευχές και παινέματα για το μικρό παιδάκι, τo αστέρι στην αγκαλιά του κόσμου.

ΤΑ ΛΑΙΚΑ ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑΤΑ ΩΣ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΕΙΔΟΣ
Πλήρη αναφορά /ΕΔΩ

Νανούρισμα [Ματωμένος γάμος - Federico Garcia Lorca]
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις Στίχοι/ μετάφραση: Νίκος Γκάτσος


Νάνι το παιδί μου, νάνι
Που δεν ήθελε νερό
Τ' άλογο μας το μεγάλο
Αχ! Καρδούλα μου ποιός ξέρει
Τι να λέει το ποταμάκι στο λιβάδι το χλωρό

Νάνι, το νερό το μαύρο
μες στα πράσινα χορτάρια
που ψιλό τραγούδι πιάνει.
Νάνι την τριανταφυλλιά μου
που τη γης δάκρυο ποτίζει,
τ' άλογό μας το καλό.

Κι έχει πόδια λαβωμένα τραχηλιά κρουσταλλιασμένη
Εχει ένα ασημένιο λάζο καρφωμένο μες στα μάτια.
Μόνο μια φορά σαν είδε τ' αντρειωμένα τα βουνά
Εχλιμίντρισε κι εχάθη στα νερά τα σκοτεινά...

Αχ! Πού πήγες άλογό μου
που δεν ήθελες να πιεις;
Αχ, μαράζι μες στο χιόνι....

Νάνι το γαρούφαλό μου
που τη γης δάκρυο ποτίζει,
τ' άλογό μας το καλό...

Μην έρχεσαι - μη μπαίνεις -
το παραθύρι κλείσ'το
Με φυλλωσιές ονείρου,
μ' όνειρα φυλλωσιάς.

Κοιμάται το παιδάκι μου
Σωπαίνει το μωρό μου...

Αχ! Πού πήγες άλογό μου
που δεν ήθελες να πιεις;
Άλογο της χαραυγής.

Γιάννης Ρίτσος - Πρωινό Άστρο.
Κοριτσάκι μου, θέλω να σου φέρω
τα φαναράκια των κρίνων
να σου φέγγουν τον ύπνο σου.
...................................
Κοιμήσου,
Να μεγαλώσεις γρήγορα.

Έχεις να κάνεις πολύ δρόμο, κοριτσάκι,
κι έχεις δυο πεδιλάκια μόνο από ουρανό.
Κοιμήσου.
..................................
Κοιμήσου, κοριτσάκι.
Είναι μακρύς ο δρόμος.

Πρέπει να μεγαλώσεις.
Είναι μακρύς
μακρύς, μακρύς ο δρόμος.
...................................

Τα δέντρα ανθίζουν,
δεν ξέρουν γιατί,
ανθίζουν.
Τα λουλούδια δε νοιάζονται
να γίνουν καρποί,
γίνονται καρποί.
Κι εγώ τραγουδάω,
δεν ξέρω γιατί,
τραγουδάω.
.............................
Έχω ένα κοριτσάκι
έχω ένα κοριτσάκι.
Είμαι ένα δέντρο μες στη μέση τ' ουρανού.
..........................................
Κράτησέ με, κοριτσάκι,
με παίρνει ο αέρας
πάνω απ' τα βουνά
ψηλά, ψηλά,
γαλανά φτερά,
φτερά, φτερά,
μια θάλασσα φτερά
η χαρά.

Κράτησέ με.
......................................
Μονάχα το χαμόγελό σου
ένας ρόδινος κρίκος να πιαστώ.
Κράτησέ με.
.............................
.

Μια κίνηση
του τρυφερού χεριού σου
έσβησε μεμιάς όλο το μαύρο.
Έτσι παιδί που μ' έκανες, παιδί μου,
πώς θα τα βγάλω πέρα από τους ίσκιους
που στέκουν και παραμονεύουν
πίσω από τ' ανθισμένο σου χαμόγελο;
..............................
Γιατί δεν είναι, κοριτσάκι,
να μάθεις μόνο
εκείνο που είσαι
εκείνο που έχεις γίνει,
είναι να γίνεις
ό,τι σου λέει
κι ο ρόδινος καρπός που πέφτει
κι η μακρινή σελήνη
στον κοντινό καθρέφτη.
Άλλη χαρά
δεν είναι πιο μεγάλη
απ' τη χαρά που δίνεις.

 
Art by Abbott Handerson Thayer - 1877
Ναζίμ Χικμέτ - "Νανούρισμα στο γιο μου"

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
Στον ύπνο σου έρχεται μια θάλασσα απέραντη. Βουνά τα κύματά της, φουσκώνουν αφρισμένα, λυσσομανάνε...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
Στον ύπνο σου έρχεται ένα καράβι, κι εσύ στη γέφυρα του καπετάνιου.
Στα δεξιά σου, το κύμα που χτυπιέται, και στα ζερβά σου... Για δες το που σε πολεμάει...
Μα μη σε νοιάζει, γιε μου, μη φοβάσαι! Οι μηχανές δουλεύουνε σαν την καρδιά σου. Το σκαρί γερό και το τιμόνι στα χέρια σου...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
Πελώρια αέρινη γέφυρα δένει τα περιγιάλια. Στ' αστραφτερό δοκάρι της εσύ αγναντεύεις.
Κοίτα κάτου, μη ζαλιστείς. Κοίτα πάνου, το κεφάλι σου λες κι ακουμπάει τον ουρανό...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
Τι πολλά βιβλία είν' αυτά; Όλα τα έχεις διαβάσει; Ρυτίδες στο μέτωπό σου, τα μαλλιά σου κατάλευκα.
Τα μάτια σου είναι τα μόνα στη γη που έχουν καταλαβει. Το πρόσωπό σου όμορφο σαν την αιωνιότητα.
Μην αμφιβάλλεις, μη φοβάσαι μη και δε βρήκες ό,τι έψαχνες.
Διάβαζε πολεμώντας, διάβαζε αυτό που διαβάζεις χωρίς να το ξεχωρίζεις από τη μάχη...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
Άκου, φωνές ακούς. Κοίτα τι όμορφα χρώματα που βλέπεις...
Τα χέρια σου χαϊδεύουν το μάρμαρο, και νά, του δίνουν το πιο σταθερό, πιο ζωντανό σχήμα...

Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...
Άφοβος σαν θαλασσινός,μάστορας δημιουργός,φιλόσοφος γνώστης  και καλλιτέχνης τολμηρός
- έτσι να γίνεις...
Κοιμήσου, σπλάχνο μου, κοιμήσου, νάνι...

  Μπιέρνστιερνε Μαρτίνους Μπιέρνσον (Bjørnstjerne Martinus Bjørnson-Oi άγγελοι του ύπνου
Κοιμώταν το μικρό παιδάκι
-Στο μάγουλό του το χεράκι-

Κ' έτρεχαν αμέσως τ' αγγελάκια
Με χαρές με χίλια παιχνιδάκια.
Το παιδάκι σαν ξυπνούσε, τη μαμά του είχε στο πλάϊ:
"Μεσ' στον ύπνο το μικρό μου τι γλυκά που μου γελάει!"

Πήγε η μαμά σε κόσμον άλλο,
Κ' έγινε το παιδί μεγάλο.
Και κοιμώταν στο προσκέφαλό του
Με πικρά δάκρυα στο μάγουλό του.

Κ' άκουγε αμέσως γέλια, της μαμάς γλυκά λογάκια,
Γιατί όνειρα του φέρναν παιδακίσια τ' αγγελάκια.

Πέρασαν χρόνοι ακόμα λίγοι
Και κάθε δάκρυ του έχει φύγει.
Και κοιμάται πια χωρίς ελπίδες,
Όλο σκέψεις, έννοιες και φροντίδες.
Μα οι άγγελοι δεν φεύγουν, τις φροντίδες του κοιμίζουν.
"Έχε ειρήνη, όταν κοιμάσαι!" με αγάπη ψιθυρίζουν.

Ο Μπιέρνστιερνε Μαρτίνους Μπιέρνσον (Bjørnstjerne Martinus Bjørnson, 8 Δεκεμβρίου 1832 – 26 Απριλίου 1910) ήταν Νορβηγός συγγραφέας, βραβευμένος με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας του 1903

Διαβάστε περισότερα /ΕΔΩ 


Charles West Cope (1811-1890) English painter

Μάνος Λοίζος-Νανούρισμα

Θα κεντήσω,πάνω στου αλόγου σου τη σέλλα
Με διαμαντόπετρες σωρό
του φεγγαριού το πήγαιν' έλα
στο πελαγίσιο το νερό

Αγόρι μου,αγόρι μου
αγόρι μου να σε χαρώ


Θα κεντήσω στ' ασημοπίστολα σου πλάι
της χελιδόνας το φτερό
κι έναν σταυρό να σε φιλάει
τις νύχτες που σε καρτερώ

Θα κεντήσω πάνω στο δίκοπό σου λάζο
το βλέμμα σου το καθαρό
αυτό το βλέμμα το γαλάζιο
που δε χορταίνω να θωρώ

Mother's Lullaby - Harry Roseland

Νανούρισμα-Ἀργύρης Ἐφταλιώτης 

Ἒλ᾿ ἀγεράκι τοῦ βουνοῦ καὶ γλυκοδρόσισέ το,
κατέβ᾿ ἀχτίδα τ᾿ οὐρανοῦ καὶ γλυκοχάιδεψέ το.
Νάνι, νάνι τὸ μωρό μου,
πᾶρε, ὕπνε, τ᾿ ἀκριβό μου.

Στ᾿ ἀγγελικό του πρόσωπο τῆς Παναγιᾶς ἡ χάρη
καὶ τοῦ παιδιοῦ της ὁ σταυρὸς στὰ στήθια του καμάρι.
Νάνι, νάνι στὸ μαντρί σου,
λαγιαρνάκι μου, κοιμήσου.

Τὰ ὄνειρ᾿ ἂς κατέβουνε χρυσὰ καὶ μυρωμένα
ν᾿ ἀνθοβολοῦν στὰ χείλη σου χαμόγελα σπαρμένα.
Νάνι, νάνι τ᾿ ἀγγελούδι,
νάνι, ἀμύριστο λουλοῦδι.

῾Λᾶτε, τρυγόνες, πεῖτε μου, τί λέτε στ᾿ ἀκριβά σας,
τὸ βράδι σὰν τὰ παίρνετε στὰ μαλακὰ φτερά σας.
Νάνι, νάνι τ᾿ ἀργυρό μου,
πᾶρε, ὕπνε, τ᾿ ἀκριβό μου.


Ἂν λέτε πῶς τρελαίνεστε, ἐγὼ νὰ πῶ πεθαίνω,
γιατί σεῖς τά ᾿χετε πολλὰ κι ἐγώ ᾿να τὸ καημένο.
Νάνι, νάνι τὸ μωρό μου,
νάνι τὸ μονάκριβό μου.
Ἀργύρης Ἐφταλιώτης (Μήθυμνα 1849, Ἀντίπολη Γαλλίας 1923): ψευδώνυμο τοῦ Κλεάνθη Μιχαηλίδη, 
ποιητῆ καὶ πεζογράφου ἀπὸ τὴ Λέσβο, 
ἀπὸ τοὺς πρωτοπόρους τοῦ δημοτικισμοῦ.
  

Lullaby by Harry Roseland

Κωστής Παλαμάς (1859-1943)

 Το νανούρισμα
Διαβαίνει από το δρόμο η βασίλισσα,
κι όποιος την αγναντεύει τηνε χαίρεται,
 κι όποιος τη συντυχαίνει τηνε προσκυνά.
 Σαράντα μέρες έχει που ξεγέννησε
 πρωτόλουβο του θρόνου χρυσοβλάσταρο,
παιδάκι, σαν τον ήλιο βασιλόπουλο
 κι απάνου στις σαράντα βγήκε ολόφρεσκη. 


Και στη γωνιά του δρόμου ένας γέροντας
ακουμπισμένος παίζει με τη λύρα του.
  Και μες στη γλύκα πὄχει το δοξάρι του
 και μες στη λάβρα πὄχει το τραγούδι του

γελούν οι εμορφάδες της Ανατολής,
ο ήλιος, τα λουλούδια, οι γυναίκες της,
βογκούν οι ιστορίες της Ανατολής,
 τα πάθη κι οι ελπίδες και η δόξα της.

Διαβαίνει από το δρόμο η βασίλισσα,
 κι ο γέρος που τη βλέπει γλυκοτραγουδά.
«Μητέρα και κυρά μου και βασίλισσα!
Σαν το πετράδι μέσα σ’ αλαφρόπετρες,
 το φύλαγα για σένα τόσονε καιρό
μες στ’ άλλα μου τραγούδια το τραγούδι μου.

Σε χρόνια περασμένα, τον παλιό καιρό,
 Φράγκοι πατούν την Πόλη την απάτητη,
και στο σταυρό απάνου που κρατούσανε
  κι εδείχναν με καμάρι μάς σταυρώνουνε.
 Ύστερα ήρθ’ ο Τούρκος στα σημάδια τους,
 πρώτα το δρόμο Φράγκος τού τον έδειξε.
 Βάστα, καημένη Πόλη, βάστ’, Ανατολή,
τη φλόγα, το μαχαίρι, την ατίμωση!


Johann Georg Meyer von Bremen. (Bremen 1813–1886) 
 Εγίναν μαύρη στάχτη τα παλάτια σου,
 και κόκκινα ποτάμια τα σοκάκια σου

 και μακελειό και στάβλος η Αγιά Σοφιά.
 Κι επάρθ’ η παρθενιά σου η περήφανη,
 που ο κόσμος την προσκύνα κι έπαιρνε ζωή,
 με τα τρελά σου πλούτη, με τ’ αμέτρητα.
 Που αν θέλαν να ζυγιάσουν απ’ τη μια μεριά
 το βιος της οικουμένης κι απ’ την άλλη αυτά,
 θα βάραινε το ζύγι από τα πλούτη σου.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Ξεσπιτωμένοι τρέχουν μες στην ξενιτιά
 στη γύμνι’ αδέρφια, αρχόντοι και φτωχολογιά.
 Και μια κυρά μεγάλη, ρήγισσα κυρά,
 στην εξορία σέρνει τα καμάρια της,

 τρία χλωρά κορίτσια και μωρό παιδί.

Τον πόνο της πατρίδος έχ’ η ρήγισσα
 κι έχει στα χείλη βούλα, πέτρα στην καρδιά.
 Kι οι ρηγοπούλες έχουν τη νεότη τους
κι έχουν στα χείλη μέλι, στην καρδιά φτερά·
και το βυζασταρούδι έχει τη μάνα του
και τη χρυσή του κούνια και τον ύπνο του,
  κι όταν το δέρνει αγρύπνια κι όνειρο κακό,
παράπονο το πιάνει κλαηματόπνιχτο·
— χαρά στα κλαηματάκια του μικρού παιδιού,
η μόνη λύπη πού ειναι να τη χαίρεσαι! —
 Τότε οι τρεις παρθένες οι γλυκόστομες
 αράδ’ αράδ’ αρχίζουν το νανούρισμα,

 να κλείσει τα ματάκια, ν’ αποκοιμηθεί.

— Πάρε μου, ύπνε, πάρε το παιδάκι μου,
και στόλισ’ το με γιούλια και γαρούφαλα
και θρέφ’ το με τα χάιδια και με τα φιλιά,
 το καημένο, το παραπονεμένο!


Τις ευωδιές του μόσχου δώσ’ του ανασασμό,
του έλατου το ψήλος δώσ’ του για κορμί,
 του λιονταριού τη ζόρη δώσ’ του λεβεντιά,
 το καημένο, το παραπονεμένο! —


Μα κλαίει ακόμα, κλαίει μες στην κούνια του,
κι η δεύτερ’ αδερφή του παίρνει το σκοπό.

Art by Innocenti Camillo
— Κοιμήσου, και για σένα κλώθ’ η μοίρα σου
 στ’ ανταριασμένο επάνου, στο ψηλό βουνό,
και τις σπηλιές σ’ τις φκιάνει χρυσοπάλατα· νάνι νάνι,
 ο πόνος σου να γιάνει!


Τ’ αγκάθια σού τα φκιάνει τριαντάφυλλα,
 σου κάνει τα χαλίκια διαμαντόπετρες,
σου δίνει και γυναίκα την Πεντάμορφη.
 Νάνι νάνι, ο πόνος σου να γιάνει!

Μ’ ακόμα κλαίει μες στην κούνια του
 80 κι αρχίζ’ η τρίτη κόρ’ η εμορφότερη· —

Σώπα, τρανέ μου αφέντη, κι αυτοκράτορα,
κι απ’ τη Χρυσή την Πύλη σαν αρχάγγελος θα νά μπεις μες στην Πόλη,
 στην Αγιά Σοφιά, Βασιλιά μου,
  ζωή μου και καρδιά μου! —

Μόλις χυθεί ο ήλιος της κορόνας σου
 θ’ ανοίξ’ η Ρωμιοσύνη σαν τα λούλουδα,
και θα σκορπίσει ο Φράγκος σαν την καταχνιά,
 Βασιλιά μου, ζωή μου και καρδιά μου! —

Σαν να ’νιωσε τα λόγια τα γλυκόλογα,

 στην όψη του ανθίζει το χαμόγελο,
 κι αντάμα κρυφοσειένται τα χειλάκια του,

σαν να ζητούν να μάθουν και να ξαναειπούν
 της τρίτης αδερφούλας το νανούρισμα,
 κι αποκοιμιέτ’ αμέσως το ρηγόπουλο…

Οι μοίρες εφυλάξαν το τραγούδι της,
και ριζικό το γράψαν στο βιβλίο τους·
περάσαν μέρες, μήνες, χρόνια πέρασαν,
 και το μωρό της κούνιας άντρας έγινε·
 κι απ’ τη Χρυσή την Πύλη σαν αρχάγγελος,
τρανός αφέντης, ρήγας, αυτοκράτορας,
 εμπήκε μες στην Πόλη, στην Αγιά Σοφιά·
 και χύνεται ο ήλιος της κορόνας του,
κι ανθίζει η Ρωμιοσύνη, σαν τα λούλουδα,
και χάνεται ο Φράγκος σαν την καταχνιά!
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Μητέρα και κυρά μου και βασίλισσα!
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
— Και η φωνή του γέρου ετρεμούλιασε. Κι οι δοξαριές στα τέλια εσπαρταρίσανε. —

 Εκεί που παραστέκεις το παιδάκι σου,
 και εκείνο κλαίει και σκούζει μες στην αγρυπνιά,
 ένα τού πρέπει μόνο μες στην κούνια του,
 ένα τραγούδι πάντα να του λες γλυκά:
της τρίτης ρηγοπούλας το νανούρισμα!
Ποιός ξέρει, σαν και τ’ άλλο το ρηγόπουλο,
 μήπως αυτό προσμένει για να κοιμηθεί…
 Γιατί κι αυτό αν γεννήθη από βασίλισσα μες σε χρυσό παλάτι,
θρόνον αργυρό, δεν είναι το παλάτι που του γράφτηκε,
  δεν είν’ αυτός ο θρόνος που το καρτερεί!»
Μάρτιος 1884 *

ΠΗΓΗ


Ἀργύρης Ἐφταλιώτης -Νανούρισμα

Ἒλ᾿ ἀγεράκι τοῦ βουνοῦ καὶ γλυκοδρόσισέ το,
κατέβ᾿ ἀχτίδα τ᾿ οὐρανοῦ καὶ γλυκοχάιδεψέ το.
Νάνι, νάνι τὸ μωρό μου,
πᾶρε, ὕπνε, τ᾿ ἀκριβό μου.
Στ᾿ ἀγγελικό του πρόσωπο τῆς Παναγιᾶς ἡ χάρη
καὶ τοῦ παιδιοῦ της ὁ σταυρὸς στὰ στήθια του καμάρι.
Νάνι, νάνι στὸ μαντρί σου,
λαγιαρνάκι μου, κοιμήσου.
Τὰ ὄνειρ᾿ ἂς κατέβουνε χρυσὰ καὶ μυρωμένα
ν᾿ ἀνθοβολοῦν στὰ χείλη σου χαμόγελα σπαρμένα.
Νάνι, νάνι τ᾿ ἀγγελούδι,
νάνι, ἀμύριστο λουλοῦδι.
῾Λᾶτε, τρυγόνες, πεῖτε μου, τί λέτε στ᾿ ἀκριβά σας,
τὸ βράδι σὰν τὰ παίρνετε στὰ μαλακὰ φτερά σας.
Νάνι, νάνι τ᾿ ἀργυρό μου,
πᾶρε, ὕπνε, τ᾿ ἀκριβό μου.
Ἂν λέτε πῶς τρελαίνεστε, ἐγὼ νὰ πῶ πεθαίνω,
γιατί σεῖς τά ᾿χετε πολλὰ κι ἐγώ ᾿να τὸ καημένο.
Νάνι, νάνι τὸ μωρό μου,
νάνι τὸ μονάκριβό μου.
πηγη   

A Mother With Her Sleeping Child Leon-Jean-Basile
 
Νανούρισμα-Αρης Αλεξάνδρου
Κοιμήσου και πλαγιάσανε τ’ αστέρια στις παντιέρες
είν’ το φεγγάρι στη σκοπιά κι ο ΕΛΑΣ στα καραούλια
κ’ έχεις κουβέρτα σύγνεφο και κούνια σου την πέτρα.

Κοιμήσου μέρα κόκκινη της άνοιξης αχείλι
πόχεις τον ήλιο στην καρδιά τη λευτεριά στα μάτια
και σε παινάει το δειλινό και σε ζουλεύει η αυγούλα.

Κοιμήσου κ’ έπιασε δουλειά των μπουμπουκιών η βάρδια
τα δέντρα ανασκουμπώθηκαν έβαλε μπρος ο γήλιος
να βγάλει το πεντάχρονο τα κόκκινα κεράσια.

Κοιμήσου και το Πάσχα μας προκήρυξη θα βγάλει
το γέλιο σου το σύνθημα καλοκαιριάς ελπίδα
να το μοιράσει η θάλασσα στων λιμανιών τις πόρτες.

Κοιμήσου και παράγγειλα στην ΕΣΣΔ ένα τραγούδι
να σου το λένε οι όμορφες να σου το λέει ο Μάης
να το χορεύει η ξεγνοιασιά ν’ ακούει ο κόσμος όλος.

Ποίημα της συλλογής «Ακόμα τούτη η άνοιξη» (1946) που μετά δημοσιεύτηκε στη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα 1941-1974. 
ΠΗΓΗ 

Το νανούρισμα της Παναγίας του Θωμά Κοροβίνη

Κοιμήσου τώρα που κανείς
δε θα’ ρθει να σε πάρει,
γιατί’ ναι η προίκα σου ο καημός
μαζί με τόση χάρη.

Ένας καημός αβάσταχτος,
η δύναμή σου, φως μου,
που απ’ τη θωριά σου  θα σκιαχτούν
οι δυνατοί του κόσμου.
Δε θα’ χει τόπο να κρυφτείς
απ’ το μεγάλο πόνο,
σαν πέσεις να προσευχηθείς
θα σε πετύχουν μόνο.
Οι πραίτορες κι οι δικαστές,
ο γύπας και το φίδι,
οι φαρισαίοι κι οι γραμματείς,
του Χάρου το λεπίδι.
Γιατί δεν πάτησες στη γη
στο φοβερό το βήμα
να δώσεις τόπο στην οργή
και άφεση στο κρίμα.
Ήρθες να διώξεις το άδικο
τον φθόνο να γκρεμίσεις,
για τη χλιδή του μαμωνά
φρικτά να μαρτυρήσεις.
Ποιος θρήνος, ποια κραυγή χωράει
το που θα πιω και που θα πιεις
φαρμάκι στο ποτήρι;
Ποιος τρυγητής και ποιος κιοτής
απ’ τη ζωή σου θα γευτεί
το μέλι και τη γύρη;
Ποιος Βαραββάς και ποιος ληστής
όταν εσύ θα σταυρωθείς
θα κάνει πανηγύρι;

Γκούσταφ Κλιμτ (Gustav Klimt)

Της  θάλασσας νανούρισμα
Στίχοι:  
Άντα Δούκα
Μουσική:  
Στέφανος Κορκολής
Έστειλα στον άνεμο μηνύματα
να παίξει με τα κύματα
για να με θυμηθείς
άνοιξα στα δυο όλα τα σύννεφα
το φως του Ήλιου πέρασα
να βρεις να ζεσταθείς.

Έσκυψα, κι ένα κοχύλι σου `δωσα
της θάλασσας νανούρισμα
για ν’ αποκοιμηθείς

κι ύστερα στην άμμο πάνω σ’ άφησα
κι από τα χείλη σου έφτασα
στην ψίχα της ζωής.
 
Art by elizabeth nourse
Nανούρισμα... Ποίηση: Federico Garcia Lorca. Ποιητική απόδοση: Λευτέρης Παπαδόπουλος. Μουσική: Χρήστος Λεοντής.  Ασημιά κουδούνια αντηχούν στον δρόμο πούθε πας μικρό μου ηλιοχιόνιστο - Πάω στις μαργαρίτες πέρα στο λιβάδι πράσινο λιβάδι - σα ζωγραφιστό - Πούθε πας μικρό μου διόλου δεν φοβάσαι πέρα είν' το λιβάδι - ώρες μακριά - Η δικιά μου αγάπη διόλου δεν φοβάται τ'ανοιχτό τ'αγέρι την δενδροσκιά - Τότε να φοβάσαι γιόκα μου τον ήλιο ακριβό μου αγόρι ηλιοχιόνιστο - Τα μαλλιά μου ο ήλιος τάκαψε για πάντα κι είμαι ασπρομάλλης δυο χρονώ μωρό

Αrt by Louis Janmot 

Κρητικό Παραδοσιακό Νανούρισμα, Lullaby Greek

Ερμηνεία : Αλεξία Χρυσομάλλη Πάρε το ύπνε το παιδί, Κι άμε το στα περβόλια Γέμισε τα στηθάκια του, Γαρύφαλλα και ρόδα Κοιμήσου εσύ μωράκι μου, Σε κούνια καρυδένια Σε ρουχαλάκια κεντητά, Και μαργαριταρένια. Κοιμήσου με τη ζάχαρη, Κοιμήσου με το μέλι Και νίψου με το ανθόνερο, Που νίβονται οι άγγελοι
Art by William-Adolphe Bouguereau - 1875
 

Νανούρισμα

Στίχοι: Γιώργος Τσέρτος Μουσική: Ηλίας Λιούγκος
Κοιμήσου άστρο φωτεινό,
σμίξε τα βλέφαρά σου
και θα 'ρθουν όνειρα γλυκά
ο Μάης μεσ' στη θωριά σου.

Αητός να γίνεις, να πετάς,
καράβι ν' αλαργιεύεις
κι αηδόνι γλυκολάλητο
τον πόνο να μερεύεις.

Κια σα δεντρί να απλωθείς
κλώνους χίλιους ν' απλώσεις,
κάθε κλωνί κι ένα καλό
στον κόσμο θε να δώσεις.

Κοιμήσου εσύ κι εγώ αγρυπνώ,
κοιτώ σε και δε χορταίνω,
μοσχοτριανταφυλλίτσα είναι
η πνοίτσα που ανασαίνω.
 Ο Γιοχάνες Μπραμς θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες κλασικής μουσικής του 19ου αιώνα.
Το 1868 έγραψε το παρακάτω νανούρισμα.