Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

H ποίηση των άστρων

"Artist -Christian Schloe

 Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ’ άστρα
Μαζεύονται όλοι οι ποιητές

Και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα
Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια
Και περιμένουν
Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν
Να πέσουν μεσ’ στον ύπνο σου
Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου
Να σε ξυπνήσουν και να δεις απ’ το παραθυρό σου. (Ερωτικό, Μάνος Χατζιδάκις)

"Artist -Christian Schloe

Το άστρο, Μιλτος Σαχτούρης

Το ξανθό κεφάλι της 
τα ξεβαμμένα χείλια της η σιωπή της 
 και λίγο σάλιο που έτρεχε
 από το άστρο  
το σφύριγμα το άγριο άστρο που ανοιγόκλεινε 
 το μάτι του  
κι έβλεπε τον Ουρανό  
 κι έλεγε:  
Θα τονε κάψω! 

"Artist -Christian Schloe

 Τάκης Βαρβιτσιώτης
«Όταν δε θα υπάρχεις
Όταν δε θα υπάρχουμε
Και τα χέρια σου θα ταξιδεύουν
Να βρουν μιαν άλλη ζωή
Ν’ αγκαλιάσουν μιαν άλλη πιο απέραντη θάλασσα
Ν’ ανάψουν κι αλλού τούτο το άστρο
Πού μένει πάντα αιχμάλωτο
Μέσα στη λάμπα
Θα προχωρήσω με τον ανεμοστρόβιλο
Κάτω απ’ τα ψηλά κυπαρίσσια
Ν’ ανταμώσω τον ίσκιο
Σταυρωμένο πάνω στα ρόδα
Ενός άυλου κήπου»
(Όταν δε θα υπάρχεις, Το ξύλινο άλογο, 1950-53)


 Γυμνό στην ακροθαλασσιά
Και το κορίτσι πού αγαπά
Μέσα στη νύχτα εγκαταλειμμένο
Καμιά φοβέρα δεν το σκιάζει
Και μ’ όλα τ ́ άστρα στολισμένο
Το θάνατο ενταφιάζει»
Η θαυμαστή αλιεία, 1985-1986)


<< Γιατί να πνίγουμε κάθε βραδιά
Χιλιάδες άστρα
Μέσα στο πηγάδι;>>


<<Και μες το αίμα σου
ένα άστρο πάντα ταξιδεύει>>


«Οι κοπέλλες φιλιούνται με τούς καθρέφτες
Γίνονται άστρα

Και πέφτουν στο νερό»

(‘Αρρητη Γέννηση, Φύλλα Ύπνου, 1941-1944

A profile of a woman looking at the stars. Alois Heinrich Priechenfried (Austrian, 1867-1953).

«Εαρινή Συμφωνία», ΧVIII, (1937- 1938)  Γιάννης Ρίτσος
Κλείνω τα βλέφαρα / κάτω απ” την ήρεμη νύχτα
κι ακούω να κελαηδούν μυριάδες άστρα / εκεί όπου σύρθηκαν τα δάχτυλά σου
πάνω στη σάρκα μου.

Είμαι
ο έναστρος ουρανός / του θέρους.


Τόσο βαθύς κι ωραίος / τόσο μεγάλος έγινα
απ” την αγάπη σου / που δε δύνεσαι πια / να μ” αγκαλιάσεις.

Αγαπημένη / έλα να μοιραστούμε / τα δώρα που μου ‘φερες.

Ιδού, το δάσος λυγίζει
απ” το βάρος των ανθών και των φύλλων του.

 'Ενα άστρο έπεσε.
Είδες;
Σιωπή.
Κλείσε τα μάτια.


«Στίχοι από σκισμένα ποιήματα» (1938 – 1952).


''Αν δείτε δυο άστρα να φιλιούνται με τα ράμφη τους

είναι γιατί χαμογελά η αγαπημένη μου. ''
Οδυσσέας Ελύτης -Με το λύχνο του άστρου - 1964
Με το λύχνο του άστρου στους ουρανούς εβγήκα
στο αγιάζι των λειμώνων στη μόνη ακτή του κόσμου
που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ!


 ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ   (1940)-Οδυσσέας Ελύτης
Όλα τα κυπαρίσσια δείχνουνε μεσάνυχτα
Όλα τα δάχτυλα
Σιωπή

Έξω από τ' ανοιχτό παράθυρο του ονείρου
Σιγά σιγά ξετυλίγεται
Η εξομολόγηση
Και σαν θωριά λοξοδρομάει προς τ' άστρα!



Των φθαρτών δακρύων απόγονοι
Κωπηλάτες των ματαίων λιμνών
Αφήσαμε το γήινο δέρμα
Και στον ψίθυρο των δέντρων ψαύσαμε
Τα λόγια μας
Για τελευταία φορά

Τώρα στα μέτωπά μας γειτονέψανε άστρα!
Τῆς τραμουντάνας τ᾿ ἄστρο, τ᾿ ἄστρα τοῦ Νοτιᾶ
παντρεύονται μὲ πορφυρόχρωμους κομῆτες.
Τοῦ Mazagan οἱ θερμαστὲς οἱ Σοδομίτες
παῖξαν τοῦ Σέσωστρη τὴν κόρη στὰ χαρτιά.

 (Νίκος Καββαδίας)


Τ’ αστέρι του βοριά
θα φέρει η ξαστεριά
μα πριν φανεί μέσα από το πέλαγο πανί
θα γίνω κύμα και φωτιά
να σ’ αγκαλιάσω ξενιτιά(Νίκος Γκάτσος)


 Χρωματίζω πουλιά - 1993  Τάσος Λειβαδίτης
Τ όσα άστρα και γώ να λιμοκτονώ
χρωματίζω πουλιά, χάρτινα πουλιά
και περιμένω να κελαηδήσουν,
και περιμένω να κελαηδήσουν…
γιατί χειμώνιασε


Τόσα άστρα και εγώ να λιμοκτονώ
κάνε λοιπόν κύριε
να ‘χει κανείς ένα φίλο
δος του ένα σκυλί
ή ένα φανάρι του δρόμου
γιατί χειμώνιασε.



CHRISTIAN SCHLOE

Κική δημουλά - {μα δεν σκοτώνω άστρα}

Κυνηγέ,
υποπτεύομαι γιατί σκοτώνεις τα πουλιά.
Τα απωθημένα σου φτερά εκδικείσαι.
Λυτρώσου...
Ηρέμησε...
Έχω κι εγώ ένα σωρό απωθημένους ουρανούς
μα δε σκοτώνω άστρα.

 Η εφηβεία της λήθης (από τη συλλογή Η ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ)
Περιμένω λίγο
να σκουρύνουν οι διαφορές και τα’ αδιάφορα κι ανοίγω τα παράθυρα. 
Δεν επείγει αλλά το κάνω έτσι για να μη σκεβρώσει η κίνηση. 
 Δανείζομαι το κεφάλι της πρώην περιέργειας μου και το περιστρέφω.
 Όχι ακριβώς περιστρέφω. 
 Καλησπερίζω δουλικά όλους αυτούς τους κόλακες των φόβων, τα αστέρια.
 Όχι ακριβώς καλησπερίζω. Στερεώνω με βλεμμάτινη κλωστή τ’ ασημένια κουμπάκια της απόστασης κάποια που έχουν ξηλωθεί τρέμουνε και θα πέσουν. 
 Δεν επείγει. το κάνω μόνο για να δείξω στην απόσταση πόσο ευγνωμονώ την προσφορά της.
 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...