Σελίδες

Παρασκευή 31 Μαΐου 2013

Σαλώμη

Άϋλες Μορφές χορογραφούν τη νύχτα.
Το σκοτάδι χορεύει γυμνό.
Η Σαλώμη ετοίμασε τα πέπλα της .
Ο Ηρώδης,  έβγαλε το σπαθί απ' το θηκάρι του
 'Αδικα θα χορέψεις για μένα απόψε /κανένα όνειρο ''επί πίνακι''δε σου προσφέρω ...
 Τ'αποκεφάλισα μόνη μου /τη νύχτα που έπεφταν ''άγγελοι'' απο τον ουρανό /για να υψωθεί ο 'Ερωτας. (M.Λαμπράκη)

 

Κυριακή 26 Μαΐου 2013

Η επιθυμία στο τετράγωνο ισούται με τον έρωτα


«Πώς εξουσιάζουν οι άνθρωποι /ο ένας 

τον άλλο; Είναι αλγεβρική ερώτηση /

συνήθιζες να λες. “ << Η επιθυμία 

στο τετράγωνο ισούται με τον έρωτα και ο

 έρωτας στο τετράγωνο με την τρέλα ”/. 

Και η τρέλα στο τετράγωνο με τον γάμο /

πρόσθεσα εγώ / χωρίς να θέλω να γίνω 

καυστική / ή να προτείνω έναν χρυσό 

κανόνα ».-Αν Κάρσον



Luis Cernuda
Οταν δεν μιλούσε με λέξεις...
μτφρ.: Λένα Καλλέργη
Δεν μιλούσε με λέξεις
Μόνο ερχόταν κοντά σ' ένα σώμα ρωτώντας
Γιατί δεν ήξερε ότι η επιθυμία
Είναι μια ερώτηση χωρίς απάντηση
Ενα φύλλο χωρίς κλαδί
Ενας κόσμος χωρίς ουρανό.

Η αγωνία προχωρά μες στα κόκκαλα
Ανεβαίνει στις φλέβες
Μέχρι να φανεί στο δέρμα.
Σιντριβάνια ονείρων γίνονται σάρκα
Ανακρίνοντας τα σύννεφα.
Ενα άγγιγμα ελαφρό περνώντας
Ενα βλέμμα στις σκιές φευγαλέο
Φτάνουν για ν' ανοίξει το σώμα στα δύο

Να δεχτεί άπληστα μέσα του
Ενα άλλο σώμα που ονειρεύεται.
Μισό και μισό, όνειρο κι όνειρο, σάρκα και σάρκα
Ιδια μορφή, ίδιος έρωτας, ίδια επιθυμία.
Κι ας φανεί μόνο ελπίδα

Γιατί η επιθυμία είναι ερώτηση
Που δεν ξέρει ν' απαντήσει κανείς.
ΕΠΙΘΥΜΙΑ-Λένα Παππά
Ν' ανθίσω
καθώς τα εαρινά εφήμερα
εκείνα άνθη,
που προορίστηκαν
να ευωδιάσουν και να μαραθούν
δίχως να υποπτεύονται - και γι αυτό δίχως
να επιθυμούν - την αιωνιότητα,
τη σύντομη ύπαρξή τους, δίχως δισταγμούς
ξοδεύοντας
σε γοητευτικήν ανθοφορία μιας ημέρας.

Κι ύστερα
ας έρθει η λεηλασία του άνεμου,
τα βάρβαρα πέλματα,
του φθινοπώρου ο χλωμός θάνατος.
Θα αφήσω μέσα σου
ένα κεντρί σα χάδι
Να σε κάνω να πονάς από επιθυμία.
Γιάννης Τόλιας
Στα δυτικά μου πάντα ήθελα να 'σουν
να μου γνέφεις 
απ' τα βαθιά των ημερών
Βύρων Λεοντάρης
Η επιθυμία έχει την τρυφερότητα-
Χρήστος Ντάλιας

Η επιθυμία έχει την τρυφερότητα
και την τυραννία να φλυαρείς
όλη τη νύχτα με αξιογέλαστους
που το πρωί σού αφαιρούν
το δικαίωμα να ονειρεύεσαι.

Οι πλέον ονειρώδεις σού απαγορεύουν
το όνειρο και σου καταμετρούν
τις μαργαρίτες τής νιότης.
Και τη νύχτα φαντάσματα ζητούν
ικετευτικά συγγνώμη για την πρωινή
συμπεριφορά τους.
Από τη συλλογή Του χώρου (1982)
Όπως στον έρωτα.
Απλά και με ένταση
Τα άλλα, για τους δυστυχισμένους.( Γιώργος Γεραλής)


ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΓΕΛΑΣ
Να σε βλέπω να γελάς, με τα χέρια να σ' αγγίζω 
μαζί σου να ζω μια μέρα ένα χρόνο τρεις βδομάδες 
ζωή αντίξοη και ζωή γλυκιά να μοιράζομαι μαζί σου
να σε βρίσκω στο κρεβάτι
στο δωμάτιο όταν ντύνεσαι
με μυρωδιά ποτού
όταν καπνίζεις
όταν ιδρώνεις το καλοκαίρι 
ή στον έρωτα όταν κλείνεις 
τα αφηρημένα μάτια σου.

Idea Vilariño
*απόδοση: Έλενα Σταγκουράκη


ΓΙΑ ΩΡΙΜΑΝΣΗ

«...Άμα είναι κάτι που το θέλεις πάρα πολύ, σου δίνουν αντί γι' αυτό, ένα παγωτό ή σ' αφήνουν να πας σινεμά ή σου δίνουν μια μεγάλη σοκολάτα ή ένα αυτοκίνητο. Ποτέ δεν σου δίνουν αυτό που πραγματικά θέλεις».

Ο Τρόμπας ένοιωσε ξαφνικά να μισεί τα παγωτά, και τα αυτοκίνητα και τις σοκολάτες... Ήθελε αυτό που ζητούσε κι όχι κάτι που να 'ταν νόστιμο. Αν δεν μπορούσαν να του δώσουν αυτό που ήθελε ας του αφήνανε τουλάχιστον την επιθυμία του γι' αυτό. Όχι να ξεγελάει κανείς τον εαυτό του και να ξεχνάει την επιθυμία του.
Pär Rådström (Περ Ρόντστρεμ)
*μτφ: Νίκη Κώνστα-17 φωνές από τη Σουηδία-
Επιθυμίες-Κ-Π-Καβάφης Αναγνωρισμένα
Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν
και τάκλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό,
με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά —
έτσ’ η επιθυμίες μοιάζουν που επέρασαν
χωρίς να εκπληρωθούν· χωρίς ν’ αξιωθεί καμιά
της ηδονής μια νύχτα, ή ένα πρωί της φεγγερό. 
Επέστρεφε-Κ-Π-Καβάφης Αναγνωρισμένα

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με—
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ’ αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται... 

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) 

Σάμιουελ Μπέκετ

Μεταφράζει η Κατερίνα Καντσού
Ζεύγος Ελευθερίας

Τα γεμάτα επιθυμία χείλη της είναι γκρι
και χωρισμένα σαν μια μεταξωτή θηλειά
απειλώντας
ένα μικρό, παράξενο τραύμα.

Αρπάζεται νωχελικά πάνω
σε ευαίσθητα κι άγρια πράγματα
περήφανη που τα έχει αποσυνθέσει
από τη θανατηφόρα σκιά της ομορφιάς της.

Αλλά θα πεθάνει και η παγίδα της ομορφιάς της
που τόσο υπομονετικά προσφέρεται
στην εξημερωμένη άγρυπνη θλίψη μου
θα σπάσει και θα κρεμαστεί
σ’ ένα θλιβερό μισοφέγγαρο.


 Γιάννης Τόλιας, ο Θρήνος των επιθυμιών
Ο ΘΡΗΝΟΣ ΤΩΝ ΕΠΙΘΥΜΙΩΝ [ Εωθινή εκδοχή ]
Ποιός θρήνος
είναι πιο σπαρακτικός
από αυτόν της επιθυμίας;
Ω! θεέ Χρόνε
στέγνωσε τα δάκρυα των επιθυμιών
για να μην πλημμυρίσει το σύμπαν οδύνη.

 Γιάννης Τόλιας, Ο ΘΡΗΝΟΣ ΤΩΝ ΕΠΙΘΥΜΙΩΝ [ Νυχτερινή εκδοχή ]
Απ’ όλους τους θρήνους
στη ζωή
ο πιο σπαρακτικός
είναι αυτός της επιθυμίας.

Αν ο χρόνος
δεν έσβηνε τη δίψα του
με τα δάκρυα των επιθυμιών
Το σύμπαν θα είχε πλημμυρίσει οδύνη.
Υ.Γ. Όλες οι απώλειες στη ζωή είναι περαστικές
Η μόνη αμετάκλητη είναι αυτή της ζωής.

 Γιάννης Τόλιας, Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ
Αλώβητοι παρατηρητές
των ολέθριων μαχών της αίσθησης
Συλλέγουμε εκ του ασφαλούς
και αποτυπώνουμε τις κλαγγές των λέξεων
Τα σπαράγματα των ηττημένων
και την πρόσκαιρη θριαμβική κραυγή των νικητών
Κάποτε όμως, εκδικούμενος ο χρόνος
πολιορκεί το απάνεμο βασίλειο της γραφής μας
ζητώντας αιματηρά την επαλήθευση
Τα βέλη του διαπερνούν
τις άγονες ασπίδες των ημερών
και το καυτό λεπίδι του
χαράζοντας
διαμοιράζει στον άνεμο
τα ιστία της λεκτικής μας μέθης
Πώς να στο πω
σε τρεις γραμμές να το χωρέσω
Ότι η επιθυμία εκπνέει
μόνο όταν την πυροδοτήσεις
Με πράξη.


 Ἕνα ἔρημο ἄνθος – Νίκος Καροῦζος

Βαθύτερο ἀπ᾿ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταραχὴ ποὺ φέρνει μέσ᾿ στὸ στῆθος ἡ ἐπιθυμία ζεῖ στὸ θαλάσσιο βράχο ἕν᾿ ἄνθος ὁλομόναχο. Ποιὰ φωνὴ τὸ κυρίεψε καὶ μοιάζει σὰν νὰ δείχνει τὴν ἄγνωστη γαλήνη μὲ μικρὰ χρώματα… Εἶναι βγαλμένο στοὺς κινδύνους τῆς χαρᾶς ἀμέριμνο σὰν ἰδέα.
Η επιθυμία έχει μια πολύ ψηλή κορμοστασιά και στις παλάμες της καίει η απουσία ....Οδυσσέας  Ελύτης

Δευτέρα 20 Μαΐου 2013

Δεν έμαθες ποτέ ...

Δεν έμαθες ποτέ /πως :
Tα βράδια που κοιμόσουν /άνοιγα κρυφά τις πόρτες των ονείρων σου/με το αντικλείδι της σιωπής ...
Πλημμύριζα απο το''άχραντο δάκρυ '' του  'Ερωτα
Μεταλάμβανα τα ''μυστήρια '' της Αγάπης
Πεθαίνοντας στα πιο όμορφα τραγούδια /αυτά που δεν σου τραγούδησα... ΠΟΤΕ...

Δεν έμαθες ποτέ ...
Πόσες φορές η σκέψη μου κοιμήθηκε μαζί σου /στα νησιά τα Παραδείσια /των αμέτρητων μικρών  ΘΕΩΝ....(Μ.Λαμπράκη)







Πέμπτη 9 Μαΐου 2013

Η απουσία σου μ' έχει ''σημαδέψει'' με κόκκινο μελάνι ...

Παράξενη νύχτα
Σε στήνει και σε βάζει στο σημάδι.
Σκοπεύσατε ''πυρ'' φωνάζει η καρδιά ...
Το ξέρω/ το ξέρω πάλι εγώ /θα είμαι ο στόχος ...
 Η απουσία σου μ' έχει ''σημαδέψει''/ με κόκκινο
μελάνι ...
Τράβα σκανδάλη
Ρίξε ρε ύπουλε χρόνε..
Ρίξε να δούμε που θα κάτσει η ''μπίλια''.(Μαρία Λαμπράκη)




Τετάρτη 17 Απριλίου 2013

Υπάρχει ότι υπάρχει στη σκέψη μας

Μέσα σε δίνη ο νους /στροβιλίζεται /αναζητάει /πονάει /ξεχνά ...θυμάται ..
Φτιάχνει λυγμούς /εικόνες /ψαχουλεύει σώματα ''αγεωγράφητα'..' 
Σπάει τις πυξίδες /σκορπίζει /σκορπίζεται στης απουσίας τη σιωπή ..
Πόσα βήματα ''ακόμα ''για να συναντηθούμε /πόσα δάχτυλα  για να μ' αγγίξεις; 
Πόσες λέξεις ''ακόμα'' για να μ' ακούσεις; 
Πόσο φως ''ακόμα'' για να με δεις; 
Εδώ είμαι /εσύ γιατί με ψάχνεις στο σκοτάδι;
Αθόρυβη ήταν η ''πτώση'' /μόνο εγώ ένιωσα κάτι στο μάγουλο /σαν φιλί ή σαν χαστούκι ..
Παντού κάθε σκέψη μου έχω στείλει να σε βρει μα δε σε φτάνει ...
Κι όμως υπάρχεις μέσα μου''εν τη απουσία σου.''(Μ-Λαμπράκη)


Σάββατο 6 Απριλίου 2013

Aνέγγιχτοι πόθοι

(Zωγράφος-Valeri Tsenov)

Στα ωκεάνια μάτια σου απλώνω τα δίχτυα μου/πορφυρίζει η Θάλασσα στα υγρά σου χείλη/

στάλσιμο μυριάκριβο κάθε φιλί /που σαλπίζει ανάμεσα σε ανέγγιχτους πόθους και απαστράπτοντα θέλω.
θροϊσματα ανέμου/ που φυλλορροεί σε κάθε ψίθυρο/σε κάθε άγγιγμα/σε κάθε σ'αγαπώ...
Σ' ένα κοχύλι μικρό/ έκρυψα τις  μυστικές μου σκέψεις για σένα /σαν σε ουράνια όαση/δώρο ακριβό..(Μ-Λ)


Πέμπτη 7 Μαρτίου 2013

Ας φύγουμε μέσα σ' ένα φιλί...


Κάθε φιλί μια ''κοινωνία'' είναι /στα ''άχραντα μυστήρια'' του 'Ερωτα
 Σε κάθε ''μυστικό δείπνο'' όμως /υπάρχει και ένα φιλί/ προδοσίας...                                   
Ας φύγουμε μέσα σ' ένα φιλί για έναν άγνωστο κόσμο.
Το φιλί είναι ποίημα...

Η ΑΤΕΛΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑ(Κική Δημουλά)
Δέ θυμάμαι άν φεύγοντας μου έδωσες
το σεσημασμένο φιλί.

Είπες μόνο φεύγω για λόγους αναψυχής
αφήνω ανοιχτή την πόρτα της προδοσίας
θα επιστρέψω εξ' ολοκλήρου
αυτό ναι, το θυμάμαι καλά
κεντήθηκε με καυτή βελόνα
τατουάζ ανεξίτηλο στην παρειά μου.

Ξέρεις τι είναι προδοσία;

Η ανάγκη φυγής που κυριεύει
κάθε σώμα
καθηλωμένο στην ίδια κουραστική στάση
όπως είναι η στάση της πίστης
η στάση της αγάπης
μπροστά σ΄ένα παράθυρο αμετακίνητο
με μόνη θέα νύχτα μέρα
καρφωτή στα μάτια
την ανυπόφορη αντηλιά του εαυτού της.


Ξέρεις ποιός είναι ο διαφημιστής
ο αντζέντης της προδοσίας;
Το προδοτικό φιλί.
Εκείνο μεριμνά για τη φήμη της
της κλείνει κερδοφόρα συμβόλαια
με την αθανασία
εκείνο φέρνει γενεές και γεμίζουν
οι οθόνες των αιώνων

γιατί αυτό το φιλί
είναι που διεγείρει
την καταπιεσμένη αγριότητα
προσηλυτίζει το αίμα
στη θρησκεία του θανάτου
εκείνο είναι που
κόβει την ανάσα των θρήνων

κι αν ανασαίνουν ακόμα οι δικοί μου
είναι γιατί θυμάμαι
ότι φεύγοντας άφησες μεν ανοιχτή
την πόρτα της προδοσίας
αλλά το προδοτικό φιλί της
δεν μου το έδωσες.

Γράψε μου σε παρακαλώ
τη διεύθυνσή του...



Θα το νηστέψω το φιλί ώσπου να με φιλήσεις (Μ. Γκανάς (Άσμα ασμάτων)


Ἐρωτικό-Ναπολέων Λαπαθιώτης

Καημὸς ἀλήθεια νὰ περνῶ
τοῦ ἔρωτα πάλι τὸ στενό,
ὥσπου νὰ πέσει ἡ σκοτεινιὰ
μιὰ μέρα τοῦ θανάτου...

Στενὸ βαθὺ καὶ θλιβερό,
ποῦ θὰ θυμᾶμαι γιὰ καιρό,
- τί μοῦ στοιχίζει στὴν καρδιὰ
τὸ ξαναπέρασμά του;

Ἂς εἶναι, ὡστόσο, - τί ὠφελεῖ;
Γυρεύω πάντα τὸ φιλί,
στερνὸ φιλί, πρῶτο φιλὶ
καὶ μὲ λαχτάρα πόση!

Γυρεύω πάντα τὸ φιλὶ - ἂχ καρδιά μου! 
ποὺ μοῦ τὸ τάξανε πολλοί, 
κι ὅμως δὲν μπόρεσε κανεὶς 
ποτὲ νὰ μοῦ τὸ δώσει...

Ἴσως μιὰ μέρα, ὅταν χαθῶ,
γυρνώντας πάλι στὸ βυθὸ
καὶ μὲ τὴ νύχτα μυστικά,
γίνουμε πάλι ταίρι,

αὐτὸ τὸ ἀνεύρετο φιλί, 
ποὺ τὸ λαχτάρησα πολύ, 
- σὰ μιὰ παλιά της ὀφειλὴ 
- νὰ μοῦ τὸ ξαναφέρει...

Langueur D’ Amour-Ναπολέων Λαπαθιώτης(1888-1944)
Αχ, να φιλούσα τα δυο χείλη σου
,

τα πορφυρά σου χείλη,

 τόσο, τόσο τρελά και τόσο αχόρταγα,
 που απ' τα φιλιά ναν’ τα ματώσω.
Ναν τα ματώσω τα δυο χείλη σου,
 Τα χέρια να σου πλέξω γύρω,
 και μες στα βάθη τα ολοσκότεινα των μαύρων ίσκιων να σε σύρω.
Και να μου λες: «Μη τα χειλάκια μου!
 μην τα ματώσεις, τι σου φταίνε! 
 Αχ!, μου πονέσαν τα χειλάκια μου!
 Σώνει, γλυκέ μου αγαπημένε!».
Και να περνάνε τα μεσάνυχτα,
 οι αυγούλες, οι βραδιές, οι χρόνοι, 
 και να σου λέω: «Ακόμα, αγάπη μου, ακόμα, αγάπη μου, δε σώνει!»

Ναπολέων Λαπαθιώτης (1888-1944)

(Lαngeur dmour)

«Κι είναι τα χειλάκια του  τόσο μελωμένα, και χρυσό ροδόσταμο  στάζουνε για μένα. Μες στο δισκοπότηρο,  το δροσάτο εκείνο, τη γλυκιά μετάληψη των χειλών του πίνω».


Εκ του πλησίον- Ο.Ελύτης
Γρατζουνάει το πρώτο σου φιλί, όπως το πρώτο σου ποίημα. 
Κι είναι
οί δυο αυτές άγριμάδες πού, αν συμπέσουν και κάνουν καινούργιο
φεγγάρι, μπορεί να ξαναγραφτεί απαρχής ή ιστορία του κόσμου.

 (Το μονόγραμμα ,Οδ-Ελύτης)
Ακουστά σ’έχουν τά κύματα  Πώς χαιδεύεις, πώς φιλάς  Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"  Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο  Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά
Με την πρώτη σταγόνα της βροχής
Οδυσσέας Ελύτης Με την πρώτη σταγόνα της βροχής
σκοτώθηκε το καλοκαίρι Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα! Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας Κι όταν σε πήρε το φιλί Γυναίκα Κατά πού θ’ απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός Κατά πού θ’ αφήσουμε τα μάτια μας τώρα που οι μακρυνές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα Κι είμαστε μόνοι ολομόναχοι τριγυρισμένοι απ’ τις νεκρές εικόνες σου. Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας Κι όταν σε πήρε το φιλί Γυναίκα
Ανάσα (Έλενα Καραγιαννίδου)
Το μπαρ ήταν πολύ σκοτεινό. Οι προβολείς πέφταν στους μουσικούς. Κι όμως στο τραπέζι μας λαμποκοπούσε ο έρωτας. 
Η φωταψία αυτή πήγαζε από το χέρι σου που άγγιζε τη πλάτη μου σταθερά με βήμα λύκου και λαγουδίσιο τίναγμα λες και χρόνια τώρα γύρευε τροφή σε αυτό το μονοπάτι. 
Μπορεί και να ΄λεγε κανείς ότι τέτοιο άλικο φως ίσως ανάβλυζε από το σύρσιμο των δακτύλων σου στις γάμπες των ποδιών μου, απ’ την υποταγή των χειλιών μου στο πρόσταγμα των δικών σου. 
Δύσκολα να φανταστεί κανείς την πιο ερωτική διαδρομή, τη διαδρομή μιας ανάσας.
Κι εσύ που ζήτησες μονάχα την εκπνοή μου να εισπνεύσεις φυσικά και ήξερες. Κι αν κάποιοι δεν ξέρουν στην ανάσα κατοικούν οι ψυχές. Έκτοτε εντός σου διαμένω.
Γιάννης Ρίτσος-Τα Ερωτικά Ούτε απόψε πανσέληνος. Ένα κομμάτι λείπει. Το φιλί σου. Αυτός ο φόβος μήπως έμεινε κάτι που δεν το πήρα. Το φιλί σου. Κι ο φόβος μήπως εκείνο το απέραντο έχει τέλος. Γιάννης Ρίτσος — Εαρινή Συμφωνία XV (απόσπασμα) Άξιζε να υπάρξουμε για να συναντηθούμε. Το φιλί μας εσφράγισε την αιώνια σιγή. Δε μένει πια κενή μήτε μια ρόδινη γωνία των κυττάρων μας.
Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Τα χείλη σου Οι πιο σκοτεινές οι πιο αδίστακτες ορμές σου μ' εξουσιάζουν. Και να μιλούσες δεν θ' άκουγα, εμένα με τραβούσαν τα χείλη σου, όλη η ηδονή που υπόσχεσαι Εχει το σχήμα τους.
Κ. Καρυωτάκης, ''Η φιλημένη'' Καθόμαστε αμίλητοι —θυμήσου, κοπελιά μου— ερόδιζες από ντροπή —αλήθεια ’ναι ή ψέμα;— κι άφηνες το κεφάλι σου να σιγογείρει χάμου όταν το βλέμμα σ[ου] έσμιξε με το δικό μου βλέμμα.Σου ζήτησα ο άμοιρος ένα φιλί μονάχα· εσύ μου το αρνήθηκες με τη γλυκιά φωνή σου κι έγειρες το κεφάλι σου —να το θυμάσαι τάχα; μα γω το «ναι» εδιάβασα στα μάτια, τη μορφή σου.
Σ’ αγκάλιασα, σε φίλησα, χωρίς να σε ρωτήσω·
  εσύ φαινόσουν, πονηρή, πως ήσουν θυμωμένη

  και να ξεφύγεις ήθελες… μα όχι να σ’ αφήσω· εγλίστρισες και μου ’φυγες… είσ’ όμως φιλημένη.
(Τάσος Λειβαδίτης)
«…Τώρα τι απόμεινε απ τον έρωτα;
 Δίπλα σου ζει μια ξένη,
που δε σε γνώρισε
κι ούτε τη γνώρισες ποτέ σου.
Τα μαλλιά της γεράσανε
και πάνω στα ωχρά της χείλη
σαπίζουν αρχαία μακρόσυρτα φιλιά
και παλιά ανοιξιάτικα
λόγια.
Ανάμεσά σας, σαν μια μεγάλη ξενιτιά,
έστεκε ο ανίκητος χρόνος.»

«… Αν βρουν έναν άνθρωπο νεκρό έξω απ’ την πόρτα σου
Εσύ θα ξέρεις
Πως πέθανε σφαγμένος απ’ τα μαχαίρια των φιλιών
Που ονειρευότανε για σένα.»
(Τάσος Λειβαδίτης)