Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

Ας φύγουμε μέσα σ' ένα φιλί...


Κάθε φιλί μια ''κοινωνία'' είναι /στα ''άχραντα μυστήρια'' του 'Ερωτα..
 Σε κάθε ''μυστικό δείπνο'' όμως /υπάρχει και ένα φιλί/ προδοσίας...


Η ΑΤΕΛΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑ(Κική Δημουλά)Δέ θυμάμαι άν φεύγοντας μου έδωσες
το σεσημασμένο φιλί.

Είπες μόνο φεύγω για λόγους αναψυχής
αφήνω ανοιχτή την πόρτα της προδοσίας
θα επιστρέψω εξ' ολοκλήρου
αυτό ναι, το θυμάμαι καλά
κεντήθηκε με καυτή βελόνα
τατουάζ ανεξίτηλο στην παρειά μου.

Ξέρεις τι είναι προδοσία;

Η ανάγκη φυγής που κυριεύει
κάθε σώμα
καθηλωμένο στην ίδια κουραστική στάση
όπως είναι η στάση της πίστης
η στάση της αγάπης
μπροστά σ΄ένα παράθυρο αμετακίνητο
με μόνη θέα νύχτα μέρα
καρφωτή στα μάτια
την ανυπόφορη αντηλιά του εαυτού της.


Ξέρεις ποιός είναι ο διαφημιστής
ο αντζέντης της προδοσίας;
Το προδοτικό φιλί.

Εκείνο μεριμνά για τη φήμη της
της κλείνει κερδοφόρα συμβόλαια
με την αθανασία
εκείνο φέρνει γενεές και γεμίζουν
οι οθόνες των αιώνων

γιατί αυτό το φιλί
είναι που διεγείρει
την καταπιεσμένη αγριότητα

προσηλυτίζει το αίμα
στη θρησκεία του θανάτου
εκείνο είναι που
κόβει την ανάσα των θρήνων

κι αν ανασαίνουν ακόμα οι δικοί μου
είναι γιατί θυμάμαι
ότι φεύγοντας άφησες μεν ανοιχτή
την πόρτα της προδοσίας
αλλά το προδοτικό φιλί της
δεν μου το έδωσες.

Γράψε μου σε παρακαλώ
τη διεύθυνσή του...





μαύρο και άσπρο, ζευγάρι, επιθυμία, κορίτσι και αγόρι
Ας φύγουμε μέσα σ' ένα φιλί, για έναν άγνωστο κόσμο... 
Το φιλί είναι ποίημα...
Θα το νηστέψω το φιλί ώσπου να με φιλήσεις(Μ. Γκανάς (Άσμα ασμάτων)


Ἐρωτικό-Ναπολέων Λαπαθιώτης (1888-1944)

Καημὸς ἀλήθεια νὰ περνῶ
τοῦ ἔρωτα πάλι τὸ στενό,
ὥσπου νὰ πέσει ἡ σκοτεινιὰ
μιὰ μέρα τοῦ θανάτου...


Στενὸ βαθὺ καὶ θλιβερό,
ποῦ θὰ θυμᾶμαι γιὰ καιρό,
- τί μοῦ στοιχίζει στὴν καρδιὰ
τὸ ξαναπέρασμά του;


Ἂς εἶναι, ὡστόσο, - τί ὠφελεῖ;
Γυρεύω πάντα τὸ φιλί,
στερνὸ φιλί, πρῶτο φιλὶ
καὶ μὲ λαχτάρα πόση!


Γυρεύω πάντα τὸ φιλὶ - ἂχ καρδιά μου!
ποὺ μοῦ τὸ τάξανε πολλοί,
κι ὅμως δὲν μπόρεσε κανεὶς
ποτὲ νὰ μοῦ τὸ δώσει...


Ἴσως μιὰ μέρα, ὅταν χαθῶ,
γυρνώντας πάλι στὸ βυθὸ
καὶ μὲ τὴ νύχτα μυστικά,
γίνουμε πάλι ταίρι,

αὐτὸ τὸ ἀνεύρετο φιλί,
ποὺ τὸ λαχτάρησα πολύ,
- σὰ μιὰ παλιά της ὀφειλὴ
- νὰ μοῦ τὸ ξαναφέρει...


Langueur D’ Amour

Ναπολέων Λαπαθιώτης (1888-1944)

Αχ, να φιλούσα τα δυο χείλη σου, τα πορφυρά σου χείλη, τόσο, τόσο τρελά και τόσο αχόρταγα, που απ' τα φιλιά ναν’ τα ματώσω.
Ναν τα ματώσω τα δυο χείλη σου, Τα χέρια να σου πλέξω γύρω, και μες στα βάθη τα ολοσκότεινα των μαύρων ίσκιων να σε σύρω.
Και να μου λες: «Μη τα χειλάκια μου! μην τα ματώσεις, τι σου φταίνε! Αχ!, μου πονέσαν τα χειλάκια μου! Σώνει, γλυκέ μου αγαπημένε!».
Και να περνάνε τα μεσάνυχτα, οι αυγούλες, οι βραδιές, οι χρόνοι, και να σου λέω: «Ακόμα, αγάπη μου, ακόμα, αγάπη μου, δε σώνει!»
(Lαngeur dmour)
«Κι είναι τα χειλάκια του  τόσο μελωμένα, και χρυσό ροδόσταμο  στάζουνε για μένα. Μες στο δισκοπότηρο,  το δροσάτο εκείνο, τη γλυκιά μετάληψη των χειλών του πίνω».(Ναπολέων Λαπαθιώτης) 


Γρατζουνάει το πρώτο σου φιλί, όπως το πρώτο σου ποίημα. Κι είναι
οί δυο αυτές άγριμάδες πού, αν συμπέσουν και κάνουν καινούργιο
φεγγάρι, μπορεί να ξαναγραφτεί απαρχής ή ιστορία του κόσμου.

Εκ του πλησίον- Ο.Ελύτης
Ακουστά σ’έχουν τά κύματα  Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς  Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ"  Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο  Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά (Το μονόγραμμα,Οδ,Ελύτης)
Ανάσα (Έλενα Καραγιαννίδου)
Το μπαρ ήταν πολύ σκοτεινό. Οι προβολείς πέφταν στους μουσικούς. Κι όμως στο τραπέζι μας λαμποκοπούσε ο έρωτας. 
Η φωταψία αυτή πήγαζε από το χέρι σου που άγγιζε τη πλάτη μου σταθερά με βήμα λύκου και λαγουδίσιο τίναγμα λες και χρόνια τώρα γύρευε τροφή σε αυτό το μονοπάτι. 
Μπορεί και να ΄λεγε κανείς ότι τέτοιο άλικο φως ίσως ανάβλυζε από το σύρσιμο των δακτύλων σου στις γάμπες των ποδιών μου, απ’ την υποταγή των χειλιών μου στο πρόσταγμα των δικών σου. 
Δύσκολα να φανταστεί κανείς την πιο ερωτική διαδρομή, τη διαδρομή μιας ανάσας.
Κι εσύ που ζήτησες μονάχα την εκπνοή μου να εισπνεύσεις φυσικά και ήξερες. Κι αν κάποιοι δεν ξέρουν στην ανάσα κατοικούν οι ψυχές. Έκτοτε εντός σου διαμένω.
Ούτε απόψε πανσέληνος. Ένα κομμάτι λείπει. Το φιλί σου.
 Αυτός ο φόβος μήπως έμεινε κάτι που δεν το πήρα. Κι ο φόβος μήπως εκείνο το απέραντο έχει τέλος. Γιάννης Ρίτσος
Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Τα χείλη σου Οι πιο σκοτεινές οι πιο αδίστακτες ορμές σου μ' εξουσιάζουν. Και να μιλούσες δεν θ' άκουγα, εμένα με τραβούσαν τα χείλη σου, όλη η ηδονή που υπόσχεσαι Εχει το σχήμα τους.
 

Κυριακή, 3 Μαρτίου 2013

Ιεροτελεστίες της νύχτας

Ιεροτελεστίες της νύχτας 
Σε αργυρό τάσι /σταλάζει κόμπο /κόμπο το δάκρυ της ψυχής 
Το σκοτάδι /η σιωπή /η μνήμη θα γίνουν τα δικά μου Σεραφείμ /χερουβείμ /που θα περιπολούν την Εδέμ/του Ερωτα...
Για να ξεχωρίσουμε/πρέπει να θρυμματιστείς /απ' τα κομμάτια μου....(Μαρία-Λαμπράκη) 



Και μέσα στο αδιέξοδο  παρόν (αναφέρει,ο Τίτος Πατρίκιος) ο Ερωτας αποτελεί τη μόνη στιγμή /παραμυθίας.



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...