Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2015

''Τα λόγια της Βροχής''


Βρέχει..
Γράφουν το όνομα των ερωτευμένων
οι κύκλοι της βροχής.
Σβήνουν στη γη, 

ποτίζουν το χώμα με Αθανασία...(Μ-Λ)
Αποσπάσματα-Αλκυόνη Παπαδάκη (περί βροχής)
 Όταν δεν νιώθεις το άρωμα της βροχής, κινδυνεύει η ψυχή σου.
 Θέλω μια ρωγμή εγώ στην ψυχή, να μπαίνει μέσα η βροχή.
Ένα σηκωμένο κεραμίδι, που να μπορούν να χτίσουν τη φωλιά τους τα πουλιά."
«Τι παλιόκαιρος σήμερα… Βρέχει από το πρωί. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η νοσταλγία έχει το άρωμα της βροχής…»
  Όποιος πιστεύει πως η λιακάδα φέρνει την ευτυχία, δεν έχει χορέψει στη βροχή....

Ορχηστρικό : Tο Βαλς της βροχής- Ελένη Καραΐνδρου

 

Χούλιο Κορτάσαρ – Η Σύνθλιψη των Σταγόνων

Εγώ δεν ξέρω, κοίτα, είναι τρομερό το πως βρέχει.

Βρέχει όλη την ώρα, έξω πυκνά και γκρίζα, εδώ κόντρα στο μπαλκόνι με σταλαγματιές πηχτές και σκληρές, που κάνουν πλαφ και συνθλίβονται σαν γροθιές μιά μετά την άλλη, τί αηδία. 
Τώρα εμφανίζεται μια σταγονίτσα στο πάνω μέρος στο περβάζι του παραθύρου, μένει τρεμάμενη απέναντι στον ουρανό που την κομματιάζει σε χίλιες σβησμένες λάμψεις, μεγαλώνει και ταλαντεύεται, τώρα θα πέσει και δεν πέφτει, ακόμα δεν πέφτει.

Είναι κολλημένη με όλα της τα νύχια, δεν θέλει να πέσει και φαίνεται πως γατζώνεται με τα δόντια, ενώ της μεγαλώνει η κοιλιά, πια είναι μια σταγονάρα που κρέμεται μεγαλοπρεπής, και ξαφνικά, ωπ, να την, πλαφ, διαλύεται, τίποτα, ένας λεκές στο μάρμαρο.

Μα υπάρχουν κι αυτές που αυτοκτονούν που παραδίνονται αμέσως, εμφανίζονται στο περβάζι και την ίδια στιγμή πέφτουν, μου φαίνεται ότι βλέπω το τρέμισμα του άλματος, τα ποδαράκια τους ν’ απλώνονται και την κραυγή που τις μεθάει σ’ αυτό το τίποτα της πτώσης και της εξαφάνισης.

 Θλιβερές σταγόνες, στρογγυλές αθώες σταγόνες.
 Αντίο σταγόνες. Αντίο.

 Βροχή - Τσαρλς Μπουκόβσκι (Henry Charles Bukowski)
Μια συμφωνική ορχήστρα.
Παίζουν μιαν εισαγωγή του Βάγκνερ.
         Πιάνει βροχή.
Ο κόσμος παρατά τα καθίσματα κάτω απ’ τα δέντρα
και τρέχει στο υπόστεγο.
Οι γυναίκες τσιρίζουν, οι άντρες κρατούν την ψυχραιμία τους,
τα μουσκεμένα τσιγάρα πετιούνται.
Ο Βάγκνερ συνεχίζεται κι όλοι είναι κάτω απ’ το υπόστεγο.
Ακόμη και τα πουλιά αφήνουν τα δέντρα
κι έρχονται από κάτω.
Ακολουθεί η Ουγγρική Ραψωδία Νο 2 του Λιστ
και βρέχει ακόμη.
Μα, κοιτάξτε!
Ένας άντρας κάθεται μονάχος στη βροχή
ακούγοντας προσεκτικά.
Το κοινό τον προσέχει. Γυρίζουν και κοιτάνε.
Η ορχήστρα κοιτάζει τη δουλειά της.
Ο άντρας κάθεται μέσα στη νύχτα, στη βροχή,
ακούγοντας προσεκτικά.
Κάτι δεν πάει καλά μ’ αυτόν!(σχολιάζουν)
Κάθεται μέσα στη βροχή
Εκείνος ξέρει..

Ήρθε για ν’ ακούσει μουσική.
 Έτσι δεν είναι;



 Περίμενα καιρό, πολύ καιρό.
 Δεν είπα σε κανέναν λέξη. Δεν ήθελα κανένας να προσέξει ότι διψούσα κι ήθελα νερό. … 
Κι ήρθε από πάνου η εντολή να βρέξει.”(Παναγιώτης Κανελλόπουλος)

Κική Δημουλά: "Πλάγιος τρόπος"

Να έπεφτε η βροχή ραγδαία,
ευχόμουν. Ν
α ξεσπάσει.
Θα μέναμ΄ έτσι πιο πολύ
μέσα στη στοά. Στην πρόφαση.

Στο βάθος "μπαρ",
καφέδες, ποτά,
πίκρες εν μέθη.
Πιο 'κει "Ραφείον",
καλλιτεχνικά της ζωής σας γυρίσματα,
μαντάρισμα του κενού σας
άψογο.
"Γραφείο μεσιτικο"πιο πέρα,
πωλήσεις, αγορές,
ευκαιρίες αισθημάτων,
αιωνιότητες.
Κι εδώ, που πιο πολύ σταθήκαμε,
της κάθε ανάγκης η βιτρίνα:
Χρωματιστά σαπούνια,
κορνίζες για διαρκείας πρόσωπα,
αλυσιδίτσες να τις σπάζει το ασυγκράτητο,
φανταχτεροί αναπτήρες
προσάναμμα το βλέμμα σου,
κι άφθονα καθρεφτάκια
νάχω το πρόσωπό σου
ισάριθμες φορές.


Γι αυτό ευχόμουν...
Μα η βροχή κι εσύ
ενάντια στην ευχή μου
πέφτατε.


http://24.media.tumblr.com/tumblr_m52hbriJel1rwzae7o1_500.gif

ΤΟ ΔΙΑΖΕΥΚΤΙΚΟΝ Η' - ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ(απόσπασμα)

Μ' έκλεισε μέσα η βροχή
και μένω τώρα να εξαρτιέμαι από σταγόνες.

Όμως πού ξέρω αν αυτό είναι βροχή
ή δάκρυα από τον μέσα ουρανό μιας μνήμης;
Μεγάλωσα πολύ για να ονομάζω
τα φαινόμενα χωρίς επιφύλαξη,
αυτό βροχή, αυτό δάκρυα.

Στεγνη στέκομαι ανάμεσα
στα δύο ενδεχόμενα: βροχή ή δάκρυα,
κι ανάμεσα σε τόσα διφορούμενα:
βροχή ή δάκρυα,
έρωτας ή τρόπος να μεγαλώνουμε,
εσύ ή μικρή αποχαιρετιστήρια αιώρηση σκιάς
του τελευταίου φύλλου.
Το κάθε τελευταίο,
τελευταίο τ' ονομάζω χωρίς επιφύλαξη. 

Μια κίτρινη παλιά βροχή, τη νύχτα, σα μαστίγιο.http://2.bp.blogspot.com/-NvkL4k8Iu1U/UEKwu16BBCI/AAAAAAAACHY/AXi8naq5sVA/s1600/13061542185526.gif

Çiğdem Sezer, (μτφρ. από τα Τουρκικά: Σ.κι.Α.)

Όταν περάσει η Βροχή(απόσπασμα)
θα φύγουμε όταν περάσει η βροχή
στην ίδια θάλασσα θα κάνουμε έρωτα
στο ίδιο όνειρο θα κολυμπήσουμε
περίμενε
να περάσει η βροχή
Είναι η βροχή της καλοσύνης
ας βρέξει
φέρνει ανοιχτές θάλασσες, και κοντινά μπλε
τί να είναι η καλοσύνη που λένε
νομίζεις;
είναι το να μπει στο σπίτι μας η βροχή
Εμείς δεν είχαμε ποτέ ένα σπίτι από βροχή
ακούς είπα “εμείς'
σαν δυο ορφανούς που χάνονται ο ένας μες’ τον άλλον
Μου είπε όλοι είμαστε ορφανοί του κάποιου άλλου
σε ποιον θα πάμε;
Εμείς δεν είχαμε ποτέ ένα σπίτι από βροχή
ακούς είπα “εμείς'
εμείς δυο πληγές που κλείνονται ο ένας στον άλλον
Πηγή


http://media.giphy.com/media/11hgDsVhGh36Le/giphy.gif

Ποίημα του νομπελίστα Ιρλανδού ποιητή Σέιμους Χίνι (Seamus Heaney)
Η βροχή

Νεροποντή, κι ύστερα ακούς
Μια μουσική που αλλιώς ποτέ δεν θα την ένιωθες
Να την αναζητήσεις. Στον κορμό ενός κάκτου

Βροχή δυνατή, ανακάτωμα από νερά αποχέτευσης, λασπόνερα
και βούρκος
Ξεχύνονται. Εσύ στέκεις εκεί σαν μια φλογέρα
Αφημένη στο παιχνίδισμα του νερού, που το τινάζεις ξανά απαλά

Και χαμηλώνοντας οι ήχοι κυλούν απ’ όλες τις κλίμακες
Σαν μια υδρορροή που σταματάει να στάζει. Και να τώρα έρχεται
Το πιτσίλισμα από τα δροσισμένα φύλλα,

Υγρασία ανεπαίσθητη από χλόη και μαργαρίτες·
Ύστερα λαμπύρισμα ψιχάλας, ανέμου ανάσες απαλές.
Δυναμώνει ξανά η βροχή. Αυτό που συμβαίνει μετά

Δεν λιγοστεύει κι ας έχει συμβεί μια φορά,
Δύο, δέκα, χιλιάδες φορές πριν.
Ποιος νοιάζεται αν όλη η μουσική που αποκαλύπτεται

Μοιάζει με το πέσιμο της άμμου ή των ξερών σπόρων του κάκτου;
Εσύ γίνεσαι ο εκλεκτός που μπαίνει στον παράδεισο
Μέσα από τ’ αυτί μιας ψιχάλας. Άκου τώρα ξανά.

Seamus Heaney, Aπό τη συλλογή ''Spirit Levell'' 1996

Πληροφορίες για τον Ποιητή/εδώ 

http://media.giphy.com/media/oFzYvIwTmy664/giphy.gif
Η βροχή—Robert Creeley—
Μετάφραση: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
Όλη νύχτα ο ήχος είχε
έρθει πίσω ξανά,
και ξανά πέφτει
αυτή η ήσυχη, αδιάκοπη βροχή.

Τι είμαι για μένα

που πρέπει να θυμάται κανείς
να επιμένει σ' αυτό
τόσο συχνά; Είναι
που ποτέ η άνεση
ακόμη και η τραχύτητα
της βροχής πέφτοντας
δεν θα 'χουν για μένα
κάτι άλλο απ' αυτό,
κάτι όχι τόσο επίμονο·
είμαι για πάντα λοιπόν κλειδωμένος σ' αυτή
την οριστική αμηχανία.

Αγάπη, αν μ' αγαπάς

ξάπλωσε δίπλα μου.
Γίνε για μένα, σαν τη βροχή
η έξοδος
από την κούραση, την ανοησία, τη μισο-
λαγνεία της σκόπιμης αδιαφορίας.
Να 'σαι υγρή
με μια αξιοπρεπή ευτυχία.

 

Κάποτε θὰ ἀποδίδουμε δικαιοσύνη
μ᾿ ἕνα ἄστρο ἢ μ᾿ ἕνα γιασεμὶ
σὰν ἕνα τραγοῦδι ποὺ καθὼς βρέχει
παίρνει τὸ μέρος τῶν φτωχῶν

Ἀλλὰ τὰ βράδια τί ὄμορφα
ποῦ μυρίζει ἡ γῆ!

Δῶς μου τὸ χέρι σου..
Δῶς μου τὸ χέρι σου..(Τάσος Λειβαδίτης)

Και πάντα η βροχή ήρεμη, σιωπηλή
τυλίγοντας τον κόσμο σ ένα γκρίζο, κουρελιασμένο πανί
σαν ένα χέρι που τόκοψαν και παν να το θάψουν.
ήρεμη, ταπεινή βροχή, γεμάτη συχώρεση..
.(Τάσος Λειβαδίτης)
 
 http://bestanimations.com/HomeOffice/Lights/Candles/animated-candle-gif-9.gif

Μιχάλη Γκανά, [Βροχή ψιχαλιστή...]

Βροχή     ψιχαλιστή ποτιστική δαρτή.
Υετός      ομηρική βροχή.
Όμβρος   αρχαία βροχή καταρρακτώδης.
Βροχή και άλλα κατακρημνίσματα.
Χιών χιόνι κοκορόχιονο χιονόνερο νιφετός.
Χάλαζα χαλάζι χαλαζόκοκκος
(σιούγκραβος στα όρη Τσαμαντά).

Υδατώδη ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα
αναντάμ παπαντάμ.
Προσφάτως τεχνητή βροχή
εσχάτως όξινη βροχή
προσεχώς κά-τά-κλύ-σμός.
Κατά ζεύγη τα ζώα
κατά μόνας τα φυτά
κατά κρημνού οι άνθρωποι — αγεληδόν.

Κατά μάνα κατά κύρη.
Τρέχουν τα δάκρυα βροχή.
Βροχή μου.
Βροχούλα μουσκεμένη.
Aπό τη συλλογή Άψινθος (2012)
[πηγή: Μιχάλης Γκανάς, Ποιήματα 1978-2012, Μελάνι, Αθήνα 2013, σ. 245]




Η βροχή και το κρίνο.
Οι τελευταίες μου λέξεις έχουν γίνει ένας κόμπος.
Όταν θάρθει το βράδυ, θα γίνουν βροχή.
Θα ποτίσω ένα κρίνο.
Κρατώ
από μνήμης το γέλιο σου. θα υφάνω μ’ αυτό
στο κρίνο ένα φόρεμα(Νικηφόρος Βρεττάκος)


http://66.media.tumblr.com/14d5d7c23171f15f93919d6aad3282ad/tumblr_inline_o0hsh6Be4c1tq9ydh_500.gifΗ βροχή(Νικηφόρος Βρεττάκος)
Είσαι βροχή. Καθώς πέφτεις
στην καρδιά μου είσαι έτοιμη
δαμασκηνιά ανθισμένη κ’ είσ’ έτοιμος
ροδώνας καθώς ψιχαλίζεις στον κήπο μου.
Πέφτοντας πάνω στη γη μου, φυτεύεσαι
σε έτοιμα στάχυα.

Έξοδος(Νικηφόρος Βρεττάκος)
Παίρνω και βγάζω περίπατο την ψυχή μου
κάθε που αρχίζει να σκληραίνει το χαμόγελο της.
Μου το λέει πεθύμησα τη βροχή,
τον ήλιο πάνω απ’ τα βουνά ή ανάμεσα απ’ τα σύννεφα.
green rain nature rain gif rainy rainy gif
Τριάντα χρόνια στη βροχή-Από τη συλλογή Διαμαρτυρία (1974) του Νικηφόρου Βρεττάκου
Όταν αυτοί τραγουδούσαν τα παράθυρα άνοιγαν
-τα παράθυρα που ήταν κλειστά σαν γυρισμένες πλάτες στους Ναζί-
Τα βήματα των πατριωτών γνωρίζονταν από κείνα των άλλων
κι όλα γινόντουσαν σημαίες όταν αυτοί τραγουδούσαν.
Αλλά, όλοι αυτοί, νεκροί ήδη τώρα, συνεχίζουνε την πορεία τους
κι η ελευθερία, που δεν κατάλαβε πως προσπέρασαν,
ορθή σε μιαν εξέδρα στην πλατεία Συντάγματος
...........-τριάντα χρόνια στη βροχή-
περιμένει να παρελάσουν.

 Animated moving cinemagraph of heavy rain storm looking down tree covered lane
 -Γιάννης Ρίτσος, «Το χώμα κάτω απ’ τη βροχή»
(απόσπασμα)

 Τούτη η αργή, ασταμάτητη βροχή, καλόδεχτη, βοηθάει,
μαλακώνει το χώμα, πλένει μητρικά τα φύλλα της συνοικιακής
τριανταφυλλιάς απ’ τη σκόνη,
νοτίζει τις φτωχές στέγες- όλα τα δείχνει ταπεινά και φτωχά,
τους αφαιρεί την έπαρση και τη σκληρότητα, φτωχαίνει ακόμα
και τη λύπη,
γίνεται η λύπη μαλακιά, πονετική- δεν επιμένει
σ’ αυτή την τυφλή αρνητική περηφάνεια της, μπορεί να σκύψει,
να κλάψει ή να χαμογελάσει, σαν ένα νέο κορίτσι
που ‘κλαιγε στο παράθυρο κι είδε έξαφνα στα τζάμια το γλυκύ της πρόσωπο
τόσο νεανικό, τόσο όμορφο- ωραίο ακόμη κι όταν κλαίει-
κ’ ίσως ακόμη πιο ωραίο, τόσο που χαμογελάει.

 Τούτη η βροχή
μιλάει με τα λόγια της, ήσυχα λόγια, όχι για μένα και για σένα-
δεν έχουν στόχο τα λόγια της – γι αυτό μας μιλάνε-
δεν αφορούν εμάς, δε θέλουν να μας συμβουλέψουν,
να μας παινέψουν, να μας κατηγορήσουν, να μας παρηγορήσουν,
δε μας αναγκάζουν σ’ οποιαδήποτε στάση
σ’ άμυνα, ή σ’ επίθεση, ή σε απολογία- Ήσυχα λόγια της βροχής, μπορεί και να θυμίσουν
το μοσκοβόλημα της γης-
όχι της γης όταν σκάβουν ένα λάκκο-
της γης που βρέχεται κι απορροφά κ’ υπομένει και πρααίνεται
και λουλουδίζει μια μέρα αναπάντεχα –
μια μυρωδιά καρτερίας, απαλή και μεγάλη
που διαστέλλει τα μάτια μας μες στ’ όνειρο σαν να τα κλείνει…»

Γιάννης Ρίτσος - Ὧρες βροχῆς


Καρλόβασι, 28/7/87
Ἤρθαν οἱ πρῶτες βροχές. Ἄλογα μουσκεμένα
Στέκονται κάτω ἀπ᾿ τὰ δέντρα μὲ μισόκλειστα μάτια
Κάνοντας πὼς μασᾶνε λίγο ξερὸ χορτάρι
Μέσα στὴ φθινοπωρινή τους ἄνοια. Ἡ Μαρία
Θά ῾θελε νὰ χτενίσει μὲ τὴ χτένα της τὴ βρεγμένη τους χαίτη. Ἀλλὰ
Οἱ τελευταῖοι παραθεριστὲς ἔφευγαν κιόλας. Μιὰ κότα
Λίγο πιὸ κεῖ κακάριζε ἀνάρμοστα. Κι ἦταν μιὰ λύπη
Νὰ βλέπεις πλῆθος τὰ σπουργίτια πεινασμένα νὰ χαμοπετᾶνε
Στὰ τρυγημένα ἀμπέλια, νὰ βλέπεις καὶ τὰ σύννεφα
Ν᾿ ἀλλάζουν, νὰ σκίζονται, νὰ τρέχουν παρ᾿ ὅτι
Καρφωμένα ἐδῶ κι ἐκεῖ μὲ μαῦρες πρόκες ἀπὸ κοράκια.
Ἔτσι, μέσα σὲ λίγες ὧρες, γέρασε ἡ Μαρία.

Άκου τι όμορφα που τραγουδάει η βροχή ...
τι όμορφα που τραγουδάει η καρδιά μας ...
Τ' όνειρο δε μουσκεύει στη βροχή ... 

[Από τη σειρά Δοκιμασία (1935-1943)]
Γιάννης Ρίτσος, Ο λύχνος τών φτωχών και ταπεινών
                                                Στην αδελφή μου ΝΙΝΑ
III

Μόλις έπαψε το σούρουπο η βροχή
βγήκες αργά στον έρημο κάμπο
κοίταξες τον πλυμένο ουρανό 
και περίμενες τη νύχτα.
Είδες έναν κύκλο φωτεινό
γύρω στο φεγγάρι
κ' είπες : πάλι θα βρέξει.

Κ' είσουνα τόσο χαρούμενος
που κοίταξες τον ουρανό
που είδες το κίτρινο φεγγάρι
που άκουσες τη φωνή σου.

Κάτου απ' τα μουσκεμένα δέντρα
περνούσε Εκείνος
μ' ένα μικρό φανάρι στο δεξί του χέρι
να φωτίζει το δρόμο
μη σκοντάφτουν τα μαμούδια.

Μην ξεχάσεις τη λειτουργία της Κυριακής.

Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα [Α' Τόμος] (1978)

 Α Π Ο Β Ρ Ο Χ Ο-Γιάννης Ρίτσος     
Σταμάτησε ή βροχή.
Και τι να κάνεις πια
μ’ αυτές τις λίγες στάλες
που μείναν στο αδιάβροχο;
Άχρηστη καρτερία:
να βρίσκεις δικαιολογητικά
και ξένα επιχειρήματα
μπροστά στη νύχτα.

Αν χτυπήσεις τα πλήκτρα
με το βρεγμένο χέρι σου
θα βγουν οι λέξεις μουσκεμένες,
κι υστέρα; – τίποτα;
Αθήνα, 16.ΙΙΙ.85
video

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2015

Tango-«un pensamiento triste que se puede hasta bailar»

To Tango /είναι...
Ενας χορός ...
Με βλέμματα /και σιωπές ...
Μια απόδειξη όσα χίλια <<μου έλειψες>> 
Κι άλλα τόσα <<σ' έχω ανάγκη>>
Οσο κρατάει ένα Tango 
μια στιγμή
για πάντα..

"Le tango renaît tous les jours, posé sur l'horizon,
se souvenant des abîmes du crépuscule"
(Horacio Ferrer)
 Το Τango /είναι...
Ενα γράμμα/ Ερωτικό...
Εχει αρχή /κόμματα /τελείες /παύσεις /και τέλος .
Εχει άξονες /άνοδο /πτώση /ροές /και υποχωρήσεις...
Oπως τα κύματα /στην ακτή...

Φώτα και σκιές ...
Oι ένωση των λέξεων
είναι τα σώματα /τα βλέμματα /η αφή...
Το Τango είναι/μια αγκαλιά σε κίνηση
ένα πάθος που δεν μπορεί να εκπληρωθεί...

Μια θλιμμένη σκέψη /που χορεύεται /μια σιωπηλή /επικοινωνία ... 













Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2015

Φθινοπωρινή νύχτα

Θυμάμαι...
Άπλωνε δίχτυα το φεγγάρι
αποθερίζοντας
τα τελευταία ίχνη του Καλοκαιριού
πάνω σε νωπά βήματα
στην βρεγμένη άμμο
Ο φλοίσβος των κυμάτων
ένα τραγούδι σιγανό
 
και συνάμα
Ερωτικό...

Στεκόμουν στην άκρη της θάλασσας
αναδυόμουν μέσα σ' όνειρο
ως να έπαυα να υπάρχω
Είχα την αίσθηση
...

Εκεί συναντηθήκαμε, κοιτώντας με
Ίσως είναι το βλέμμα σου
το μόνιμο μου όνειρο

Γεμίζει με φως η ψυχή μου 

αυτό το βλέμμα αναζητώ
ανάμεσα σε τόσα άλλα
Για να μου πει:<<εγώ σε περίμενα.
 Πάντοτε σε περίμενα.>>
(Μαρία Λαμπράκη)

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

Γρήγορα που σκοτεινιάζει...Φθινοπώριασε


Γρήγορα που σκοτεινιάζει...
Φθινοπώριασε
Η νύχτα απλώνει από νωρίς σεντόνια δίχτυα,

είναι η ώρα που βγαίνει στην επιφάνεια η επιθυμία.
'Ολα παίρνουν το σχήμα σου

Η απουσία καταλαμβάνει την ακίνητη ροή του χρόνου,
ανοίγοντας την πόρτα της απόστασης 
παραμερίζοντας την τέφρα των ημερών...

Γρήγορα που σκοτεινιάζει...

Φθινοπώριασε
Κι εσύ;
Ακροβατείς στην κόψη του ελάχιστου

εισπνέεις τις ανάσες μου
εκπνέεις  τις απόκρυφες στιγμές μου.
Δεν λες τίποτα με κοιτάζεις βαθιά μέσα στα μάτια 
κι αυτόβουλα παραδίνομαι στου Ερωτα σου το μαχαίρι το ηδονικό ...

Γρήγορα που σκοτεινιάζει ...Φθινοπώριασε
Τις νύχτες πάντα του χεριού σου /με είχες..


Φύγε ...
φύγε απ' τα μάτια μου....
Γιατί αν αρχίσουν τα δάκρυα 
θα γίνουν Ωκεανός και θα πνιγούμε.(Μαρία Λαμπράκη)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...