Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2015

«Α ρε χρόνε αλήτη που ανθρώπους κι αγάπες σκορπάς»



''Γιὰ νὰ μὴν εἴσαστε οἱ βασανισμένοι σκλάβοι τοῦ Χρόνου,
μεθύστε, μεθύστε χωρὶς διακοπή!

Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.''(Σάρλ Μπωντλαίρ)
 Μέτρημα του χρόνου ~Τ.Πατρίκιος~
...κι εμείς όπου βρεθούμε ριζώνουμε για λίγο
μετρώντας το χρόνο με τις βδομάδες,
με τους μήνες, με τις εποχές.
Τώρα όλοι έχουμε ξύλινα καραβάκια
τα βάζουμε δίπλα στα βιβλία,τα στέλνουμε στους δικούς μας...
τα σπρώχνουμε να φύγουν.


Ζωγράφος-Στάθης Κουκόπουλος
Η Μαρίνα των βράχων (απόσπασμα)-Οδυσσέας Ελύτης
Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος. Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω σου θηρίο ελπίδας. Κι εσύ πιο κοντά του σφίγγεις έναν έρωτα

 Ζωγράφος-Despoina Kouvatsou
Εκείνο που δε γίνεται (απόσπασμα)-Οδυσσέας Ελύτης)
Ίσια ναι πάει ο χρόνος αλλ' ο έρωτας κάθετα
και ή κόβονται στα δύο ή που δεν απαντήθηκαν ποτέ

Ἡλικία τῆς γλαυκῆς θύμησης(απόσπασμα)-Οδυσσέας Ελύτης
Τὸ ἀνθρώπινο σῶμα σου πηλὸ κι ἁμαρτία
Ὅπως τὴν πρώτη μέρα μας στὴ γῆ.
Γιόρταζαν οἱ ἀμαρυλλίδες - Μὰ θυμᾶμαι πόνεσες

Ἤτανε μία βαθιὰ δαγκωματιὰ στὰ χείλια
Μία βαθιὰ νυχιὰ στὸ δέρμα κατὰ κεῖ ποὺ
χαράζεται παντοτινὰ ὁ χρόνος.

 DONALD JUSTICE
Ο χρόνος και ο καιρός


Ο χρόνος και ο καιρός φθείρουν
τα σπίτια που έχτισαν οι πατέρες μας.
Η σκονισμένη οικοσκευή τους επιβιώνει -
Ολοι οι θλιβεροί καναπέδες που λερώσαμε

Με δάκρυα ανίας ή ενοχής.
Τα ρητά που ξεθωριάζουν, τα σταματημένα ρολόγια...

Κι ώς τώρα ορισμένες φορές τα κουρασμένα
                                                αυτά σχήματα
Στοιχειώνουν τις υγρές σάλες της καρδιάς.
Τι κυριακάτικες φυλακές
ανακαλούν στη μνήμη!
Και τι θαυμαστές αποδράσεις!


 ANAZΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Αντρέ Μπρετόν:

Δεν δίνω καμία σημασία στη ζωή
Δεν καρφώνω την παραμικρή πεταλούδα ζωής στη σημασία
Δεν σημαίνω για τη ζωή
Μα τα κλαριά του αλατιού τα λευκά κλαριά
Όλες οι φυσαλίδες από σκιά
Και οι θαλάσσιες ανεμώνες
Κατεβαίνουν κι αναπνέουν στο εσωτερικό της σκέψης μου
Έρχονται δάκρυα που δεν χύνω
Βήματα που δεν κάνω που είναι δύο φορές βήματα
Και που τα θυμάται ο άλλος στην ώρα της παλίρροιας
Τα σύρματα είναι στο μέρος του κλουβιού
Και τα πουλιά έρχονται από πολύ ψηλά
Να κελαηδήσουν μπροστά σ΄ αυτά τα σύρματα
Ένας υπόγειος διάδρομος σμίγει όλα τα αρώματα.

Το Θλιμμένο Γραμματοκιβώτιο - Τάσος Λειβαδίτης-απόσπασμα
Ο χρόνος, σκέφτομαι, ίσως είναι μια αργοπορημένη τιμωρία – για ποιο πανάρχαιο σφάλμα!
Βράδιαζε.
Άνοιξα το παράθυρο κι αφουγκράστηκα μακριά το αιώνιο παράπονο του κόσμου.

Έτσι συνήθως χάνουμε τα πιο ωραία χρόνια μας, από ‘να τίποτα: ένα αύριο που άργησε ή ένα λυκόφως που κράτησε πολύ.

Τοῦ χρόνου ἀνάγλυφη εἰκόνα-Γιώργος Σαραντάρης

Συλλογὴ «Σὰν Πνοὴ τοῦ Ἀέρα», 1999

Δὲν ὀνειρεύτηκα ποτὲ τὸ χρόνο
Καὶ τὴ συντροφιά του
Μήτε τὴν ἀπουσία τοῦ ὀσφράνθηκα ποτὲ

Ὁ λίγος χρόνος τῶν πουλιῶν-Γιώργος Σαραντάρης

Μέσα στὸν ἀπέραντο οὐρανὸ
Ὁ λίγος χρόνος τῶν πουλιῶν
Εἶναι λύπη;
Εἶναι χαρά;
Τὸ φῶς ἔρχεται
Ἐκλέγει τὰ πουλιὰ
Τὸ φῶς δὲν καταστρέφει
Ἀνάμεσά μας πάντοτε ἕνας
Ἐκεῖνος ποὺ μαθαίνει τὰ νιάτα τ᾿ οὐρανοῦ
Καὶ ποὺ πετάει μὲ τὰ πουλιὰ
Μέσα στὸν αἰθέρα.
(24.5.1936)

Πριν τους αλλάξει ο Xρόνος-Κ-Π-Καβάφης



Λυπήθηκαν μεγάλως   στον αποχωρισμό των.
Δεν τόθελαν αυτοί·   ήταν η περιστάσεις.
Βιοτικές ανάγκες   εκάμνανε τον ένα
να φύγει μακρυά —   Νέα Υόρκη ή Καναδά.
Η αγάπη των βεβαίως   δεν ήταν ίδια ως πριν·
είχεν ελαττωθεί   η έλξις βαθμηδόν,
είχεν ελαττωθεί   η έλξις της πολύ.
Όμως να χωρισθούν,   δεν τόθελαν αυτοί.
Ήταν η περιστάσεις.—    Ή μήπως καλλιτέχνις
εφάνηκεν η Τύχη   χωρίζοντάς τους τώρα
πριν σβύσει το αίσθημά των,  πριν τους αλλάξει ο Χρόνος·
ο ένας για τον άλλον   θα είναι ως να μένει πάντα
των είκοσι τεσσάρων   ετών τ’ ωραίο παιδί.
25η ραψωδία της Οδύσσειας (Τάσος Λειβαδίτης)

Αηδίες—ο χρόνος έγινε για να κυλάει,
οι έρωτες για να τελειώνουν,
η ζωή για να πηγαίνει στο διάολο
κι εγώ για να διασχίζω το Άπειρο με το μεγάλο διασκελισμό ενός μαθηματικού υπολογισμού,
μονάχα όποιος τα διψάει όλα
……………………μπορεί να με προφτάσει,
ό,τι ζήσαμε
…………χάνεται,
γκρεμίζεται μέσα στο σάπιο οισοφάγο του χρόνου
και μόνο καμμιά φορά,
……………………τις νύχτες,
θλιβερό γερασμένο μηρυκαστικό τ’ αναμασάει η ξεδοντιασμένη μνήμη,
…………όσα δε ζήσαμε
……………………αυτά μας ανήκουν


(Κλείτος Κύρου, Εν όλω συγκομιδή)«Χρονοκύκλωμα:
Τη μέρα που ανακαλύφτηκε ο χρόνος οι άνθρωποι
κούρδισαν τα ρολόγια κι άρχισαν να τον κυνηγούν.
Κι αποτιμήθηκε σε ψήγματα καταστροφής κι απόχτησε αξία
μυθικών πτηνών και χάθηκε απ’ τον κόσμο η άνεση κι ο δισταγμός
και κανένας δεν εξουσίαζε το προσκεφάλι του
και δεν υπήρχε έστω και λίγος χρόνος για χαρά ή για λύπηση.
Μόνο σαν τροχοπεδούσε ο Μέγας Χρονοκράτορας έτρεχες να
φωλιάσεις στη μασχάλη του να κλείσεις τα μάτια και να μεταμφιεστείς»
 (Κλείτος Κύρου, Εν όλω συγκομιδή)
Ακόμα κι όταν οι αγάπες τελειώνουν
ο χρόνος προχωρεί.
Στη στιλπνή του επιφάνεια αφήνεις αποτυπώματα διαμπερή
πάντα ευανάγνωστα για τους ειδικούς που αποτιμούν το κόστος»

Θρίαμβος Χρόνου-
ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ
Φιλοσοφείς τρυφερότητα
χωρίς φιλοσοφία~
στέργεις αιωνιότητα
μονάχα με το βλέμμα~
είσαι μια ζωντανή βαθιά
σελίδα σώματος
π’ αστράφτει σε παρθενικότητα.
Ο χρόνος είν’ ακόμη για σένα
θρίαμβος
και σου τον εύχομαι πάντα.
Μονόγραμμα (απόσπασμα) Οδ.Ελύτης  
 Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούς;
κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς;
όπου κάποτε οι φιγούρες των αγίων
βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς;
Έτσι σ’ έχω κοιτάξει που μου αρκεί
Να ‘χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μες στο αυλάκι που το πέρασμά σου αφήνει
Σαν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ ακολουθεί
Και να παίζει με τ’ άσπρο και το κυανό η ψυχή μου!
Τέσσερα Κουαρτέτα (Τ.Σ.'Ελιοτ)
Μετάφραση -Χάρης Βλαβιανός

"Ο παρών χρόνος και ο παρελθών χρόνος
είναι ίσως και οι δύο παρόντες στο μέλλοντα χρόνο
και ο μέλλλων χρόνος να περιέχεται στον παρελθόντα χρόνο.
Αν όλος ο χρόνος είναι αιωνίως παρών
όλος ο χρόνος δεν μπορεί να πληρωθεί.

Ο,τι θα μπορούσε να συμβεί είναι μια αφαίρεση
που παραμένει μια διαρκής δυνατότητα
μόνο σ' έναν κόσμο από εικασίες.
Ο,τι θα μπορούσε να συμβεί και ό,τι συνέβη
δείχνουν σ' ένα τέλος που είναι παντοτε παρόν."

Τίτος ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

Πολιορκημένος χρόνος
Νομίζαμε πως γνωριζόμαστε καλά.

Μα όταν τα κουρασμένα ρούχα μας αρχίσανε να πέφτουν

Χωρίς προσχήματα ούτε ανταλλάξιμη παραφορά

Και μείναν τα κορμιά μας απροσποίητα

Φάνηκε καθαρά πόσο μακρύς ήταν ο δρόμος

Πόσο ήταν ο χρόνος μας πολιορκημένος, κι εμείς

Δυο άνθρωποι συνηθισμένοι, περίπου απροσπέλαστοι.

Στίχοι:  
Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική:  
Θάνος Μικρούτσικος



Μαργαρίτα Ζορμπαλά


Ο χρόνος είναι κυνηγός,
που με ουράνιο τόξο
ό,τι πετάξει απ’ την ψυχή,
ανθρώπου γέλιο ή προσευχή,
το κυνηγάει για να βγει στο φως
για της ζωής τη δόξα.

Μα εμένα κι αν με βρουν τα βέλη,
για δυο φιλιά απ’ άγριο μέλι
θα ξεκινήσω
κι αν είναι ο δρόμος θάνατός μου,
κι ο έρωτας πιο δυνατός μου,
μου φτάνει που έφτασα ως εκεί,
θα συλλαβίσω.


Τρίτη, 1 Δεκεμβρίου 2015

H ποίηση των άστρων

"Artist -Christian Schloe

 Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ’ άστρα
Μαζεύονται όλοι οι ποιητές

Και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα
Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια
Και περιμένουν
Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν
Να πέσουν μεσ’ στον ύπνο σου
Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου
Να σε ξυπνήσουν και να δεις απ’ το παραθυρό σου. (Ερωτικό, Μάνος Χατζιδάκις)

"Artist -Christian Schloe

Το άστρο, Μιλτος Σαχτούρης

Το ξανθό κεφάλι της 
τα ξεβαμμένα χείλια της η σιωπή της 
 και λίγο σάλιο που έτρεχε
 από το άστρο  
το σφύριγμα το άγριο άστρο που ανοιγόκλεινε 
 το μάτι του  
κι έβλεπε τον Ουρανό  
 κι έλεγε:  
Θα τονε κάψω! 

"Artist -Christian Schloe

 Τάκης Βαρβιτσιώτης
«Όταν δε θα υπάρχεις
Όταν δε θα υπάρχουμε
Και τα χέρια σου θα ταξιδεύουν
Να βρουν μιαν άλλη ζωή
Ν’ αγκαλιάσουν μιαν άλλη πιο απέραντη θάλασσα
Ν’ ανάψουν κι αλλού τούτο το άστρο
Πού μένει πάντα αιχμάλωτο
Μέσα στη λάμπα
Θα προχωρήσω με τον ανεμοστρόβιλο
Κάτω απ’ τα ψηλά κυπαρίσσια
Ν’ ανταμώσω τον ίσκιο
Σταυρωμένο πάνω στα ρόδα
Ενός άυλου κήπου»
(Όταν δε θα υπάρχεις, Το ξύλινο άλογο, 1950-53)


 Γυμνό στην ακροθαλασσιά
Και το κορίτσι πού αγαπά
Μέσα στη νύχτα εγκαταλειμμένο
Καμιά φοβέρα δεν το σκιάζει
Και μ’ όλα τ ́ άστρα στολισμένο
Το θάνατο ενταφιάζει»
Η θαυμαστή αλιεία, 1985-1986)


<< Γιατί να πνίγουμε κάθε βραδιά
Χιλιάδες άστρα
Μέσα στο πηγάδι;>>


<<Και μες το αίμα σου
ένα άστρο πάντα ταξιδεύει>>


«Οι κοπέλλες φιλιούνται με τούς καθρέφτες
Γίνονται άστρα

Και πέφτουν στο νερό»
(‘Αρρητη Γέννηση, Φύλλα Ύπνου, 1941-1944

A profile of a woman looking at the stars. Alois Heinrich Priechenfried (Austrian, 1867-1953).

«Εαρινή Συμφωνία», ΧVIII, (1937- 1938)  Γιάννης Ρίτσος
Κλείνω τα βλέφαρα / κάτω απ” την ήρεμη νύχτα
κι ακούω να κελαηδούν μυριάδες άστρα / εκεί όπου σύρθηκαν τα δάχτυλά σου
πάνω στη σάρκα μου.

Είμαι
ο έναστρος ουρανός / του θέρους.


Τόσο βαθύς κι ωραίος / τόσο μεγάλος έγινα
απ” την αγάπη σου / που δε δύνεσαι πια / να μ” αγκαλιάσεις.

Αγαπημένη / έλα να μοιραστούμε / τα δώρα που μου ‘φερες.

Ιδού, το δάσος λυγίζει
απ” το βάρος των ανθών και των φύλλων του.

 'Ενα άστρο έπεσε.
Είδες;
Σιωπή.
Κλείσε τα μάτια.


«Στίχοι από σκισμένα ποιήματα» (1938 – 1952).


''Αν δείτε δυο άστρα να φιλιούνται με τα ράμφη τους

είναι γιατί χαμογελά η αγαπημένη μου. ''
Οδυσσέας Ελύτης -Με το λύχνο του άστρου - 1964
Με το λύχνο του άστρου στους ουρανούς εβγήκα
στο αγιάζι των λειμώνων στη μόνη ακτή του κόσμου
που να βρω την ψυχή μου το τετράφυλλο δάκρυ!


 ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΙ   (1940)-Οδυσσέας Ελύτης
Όλα τα κυπαρίσσια δείχνουνε μεσάνυχτα
Όλα τα δάχτυλα
Σιωπή

Έξω από τ' ανοιχτό παράθυρο του ονείρου
Σιγά σιγά ξετυλίγεται
Η εξομολόγηση
Και σαν θωριά λοξοδρομάει προς τ' άστρα!



Των φθαρτών δακρύων απόγονοι
Κωπηλάτες των ματαίων λιμνών
Αφήσαμε το γήινο δέρμα
Και στον ψίθυρο των δέντρων ψαύσαμε
Τα λόγια μας
Για τελευταία φορά

Τώρα στα μέτωπά μας γειτονέψανε άστρα!
Τῆς τραμουντάνας τ᾿ ἄστρο, τ᾿ ἄστρα τοῦ Νοτιᾶ
παντρεύονται μὲ πορφυρόχρωμους κομῆτες.
Τοῦ Mazagan οἱ θερμαστὲς οἱ Σοδομίτες
παῖξαν τοῦ Σέσωστρη τὴν κόρη στὰ χαρτιά.

 (Νίκος Καββαδίας)


Τ’ αστέρι του βοριά
θα φέρει η ξαστεριά
μα πριν φανεί μέσα από το πέλαγο πανί
θα γίνω κύμα και φωτιά
να σ’ αγκαλιάσω ξενιτιά
(Νίκος Γκάτσος)


 Χρωματίζω πουλιά - 1993  Τάσος Λειβαδίτης
Τ όσα άστρα και γώ να λιμοκτονώ
χρωματίζω πουλιά, χάρτινα πουλιά
και περιμένω να κελαηδήσουν,
και περιμένω να κελαηδήσουν…
γιατί χειμώνιασε


Τόσα άστρα και εγώ να λιμοκτονώ
κάνε λοιπόν κύριε
να ‘χει κανείς ένα φίλο
δος του ένα σκυλί
ή ένα φανάρι του δρόμου
γιατί χειμώνιασε.



CHRISTIAN SCHLOE

Κική δημουλά - {μα δεν σκοτώνω άστρα}

Κυνηγέ,
υποπτεύομαι γιατί σκοτώνεις τα πουλιά.
Τα απωθημένα σου φτερά εκδικείσαι.
Λυτρώσου...
Ηρέμησε...
Έχω κι εγώ ένα σωρό απωθημένους ουρανούς
μα δε σκοτώνω άστρα.

 Η εφηβεία της λήθης (από τη συλλογή Η ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ)
Περιμένω λίγο
να σκουρύνουν οι διαφορές και τα’ αδιάφορα κι ανοίγω τα παράθυρα. 
Δεν επείγει αλλά το κάνω έτσι για να μη σκεβρώσει η κίνηση. 
 Δανείζομαι το κεφάλι της πρώην περιέργειας μου και το περιστρέφω.
 Όχι ακριβώς περιστρέφω. 
 Καλησπερίζω δουλικά όλους αυτούς τους κόλακες των φόβων, τα αστέρια.
 Όχι ακριβώς καλησπερίζω. Στερεώνω με βλεμμάτινη κλωστή τ’ ασημένια κουμπάκια της απόστασης κάποια που έχουν ξηλωθεί τρέμουνε και θα πέσουν. 
 Δεν επείγει. το κάνω μόνο για να δείξω στην απόσταση πόσο ευγνωμονώ την προσφορά της.
 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...