Κυριακή, 28 Ιουλίου 2013

Αυτή η νύχτα μένει...

''Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο''


Eδω θα με βρεις απόψε/δίπλα στο κύμα/συντροφιά μ' ένα φεγγάρι/ που δε λέει να  γεμίσει..
Να περισυλλέγω των ερώτων /ναυαγούς ..
Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω


Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο

Χάθηκα κι εγώ κάποια βραδιά
πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη
πέφταν τ’ άστρα μες στην λασπουργιά
μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι
μου `γνεφε η καρδιά πάρε μυρωδιά 
το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι 


Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

Απουσία -Ούτε πληγή /ούτε τραύμα ...

"Ο χρόνος θεραπεύει σπασμένα κόκαλα, αλλά χρειάζομαι λίγο περισσότερο χρόνο μαζί σου."
Δεν ξέρω τι περιμένω - πάντως όχι να 
φανείς
αφού η απουσία σου (η απουσία σου)
έγινε τρόπος ζωής.


*"Δωσ' μου τη σύνεση θεά, 

όχι όσον έρωτα ποθώ....
μα όσο αντέχω."(Β' Στάσιμο της Μήδειας του Ευριπίδη)


Στο δοξάρι της νύχτας /κρεμάστηκε απόψε το φεγγάρι
Μικροί ερωδιοί /αναγγέλουν τον ερχομό της καινούργιας μέρας 
Εδώ/ τα όνειρα πολεμούν για  να κερδίσουν/ το πρώτο χαμόγελο του Ηλιου.
Η απουσία σου ένα καρφί στη μνήμη 
Ούτε πληγή /ούτε τραύμα 
Ποια αέναη σιωπή να νιώσει τον πόνο /που σταλάζει κόμπο /κόμπο το δάκρυ της ψυχής;
Κι εσύ μέσα μου μια μπόρα/που δεν λέει να ξεσπάσει..
Βρέξε θεέ μου να γίνει όαση / η έρημος της Αγάπης(Μαρία Λαμπράκη)

Η Νάνα Dias Sousa αναζητήσει θα αναζητήσουν καταφύγιο στο σώμα σας αναζητούν την ειρήνη στα μάτια σας αναζητούν ζεστασιά στην αγκαλιά σου αρέσει ψάχνει στο βλέμμα στόμα σας για σας, αλλά δεν πληρούν ...
Η απόσταση μεταξύ των σωμάτων
δεν είναι κανόνας του χορού
είναι ο βραδύς ψαλμός της προσέγγισης
το αμήν της βαθύφωνης έλξης

Χάρη στην εξαίρετη ακουστική της σμίλης
βοά διατυμπανίζεται το σύρσιμο της σάρκας
προς το χυμώδη καρπό της ενώσεως- (Κική Δημουλά)


Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Ναυαγοί σε στέρεο έδαφος

Δυο βήματα που δεν τολμήσαμε ...
Σταθήκαμε απορημένοι να κοιτάζουμε το μακρινό ορίζοντα /σαν το μετέωρο βλέμμα του πελαργού.
Αλυχτούσαν μέσα μας οι «Ανείπωτες λέξεις».
Βουλιάξαμε στην σιωπή...
Δυο μέτρα βλέμματος απόσταση ...
Δώσαμε τα πάντα να κρατηθούμε στην επιφάνεια μας πήρε στο βυθό η δίνη του Πάθους 
Ναυαγοί σε στέρεο έδαφος ....
 Κάτι διάφανες ψυχές /σωσίβια '' ήταν παντού /κρατηθήκαμε γερά... 
Κι όταν βγήκαμε στην επιφάνεια ...Κανείς δεν αναγνώρισε το τοπίο ...
Τι κρίμα και ήταν μόλις δυο μέτρα βλέμματος η στεριά...(Μαρία Λαμπράκη)



Τρίτη, 2 Ιουλίου 2013

Ανείπωτα λόγια

''Το ξέρω πως τα πήρε πια η βροχή
τα λόγια που ποτέ δε μου'χες πει
Μα εγώ τα καταλάβαινα
παιδί και μεταλάβαινα
του έρωτά σου τ'άχραντα μυστήρια''

Ασήκωτο βάρος η σιωπή /για τις λέξεις που/τάχτηκαν να υπηρετούν τη δύναμη του λόγου....Μα, κι η σιωπή μια λέξη είναι /για χάρη σου ξανάπεσα σ'αυτές....
Οπως αναφέρει και ο Τάσος Λειβαδίτης :''Κάποτε θα μας πνίξουν τόσα ανείπωτα λόγια"
...Κι ίσως θα πρέπει να χαθείς ολότελα
για να μάθεις κάποτε ποιος είσαι..."

...ο ουρανίσκος μου είναι
ένα μικρό κοιμητήρι όπου σαπίζουν
χιλιάδες ανείπωτα λόγια.


Ό, τι αγαπάς δεν μπορεί να διαρκέσει, καιτο ό, τι διαρκεί θα αγαπήσετε.
 “…Αίμα το δείλι,/ αίμα η νύχτα,/ αίμα τα τριαντάφυλλα.
Εσύ – το αίμα μου…/Σε μικρούς στίχους/ μεγάλα πράγματα κρύβονται
ανείπωτα./ Εσύ το ξέρεις.”  (Γ. Ρίτσος, Γυμνό σώμα)Κρατάω τον εαυτό μου απασχολημένο με τα πράγματα που κάνω.  Αλλά κάθε φορά που μπορώ να διακόψω, εξακολουθώ να πιστεύω σας. 
“Το όνομά σου μονάχα/ πάλι και πάλι –
βαθιά ερημιά μου/ ο αρχάγγελος/ το ποίημα.
Άλλη κατοικία δεν έχω./ Κατοικώ στο σώμα σου.
Κόκκινο ήταν/ με μια κάθετη μαύρη γραμμή.
Τα μήλα πέφτουν στο ποτάμι./ Επιπλέουν./ Φεύγουν.
Γυμνοί στεκόμαστε/ πάνω στις προσωπίδες./ Όρθιοι.
Το νύχι στο μικρό σου δάχτυλο
πιο απέραντο απ’ τη θάλασσα./ Πού μ’ αρμενίζεις;
Το ανείπωτο/ μεγεθύνεται,/ μεγαλουργεί.
Το σώμα σου/ μ’ εκτοπίζει,/ με περιέχει.
Πλαγιάζω κ’ εγείρομαι μέσα σου. ” […] (Γ. Ρίτσος,Όταν μια γυναίκα σταματήσει να κλαίει πάνω σου, αυτό σημαίνει ότι κάποιος άλλος κάνει το χαμόγελό της ...
Κι ὡς θὰ σᾶς λέω γιὰ κάτι ὡραῖο κι ἁβρὸ ποὺ σκυθρωποὶ τὸ τριγυρίζουν πόθοι, τὴ λέξη τὴ λυπητερὴ θὰ βρῶ ποὺ ἀκόμα δὲν εἰπώθη (K.Π.Καβάφης)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...