Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

Νοέμβρης τῶν Δελφῶν.


Τώρα όμως βράδιασε. Ας κλείσουμε την πόρτα κι ας κατεβάσουμε
τις κουρτίνες
γιατί ήρθε ο καιρός των απολογισμών. Τι κάναμε στη ζωή μας;
Ποιοι είμαστε; Γιατί εσύ κι όχι εγώ;
Καιρό τώρα δεν χτύπησε κανείς την πόρτα μας κι ο ταχυδρόμος έχει
αιώνες να φανεί. Α, πόσα γράμματα, πόσα ποιήματα
που τα πήρε ο άνεμος του Νοεμβρίου. Κι αν έχασα τη ζωή μου
την έχασα για πράγματα ασήμαντα: μια λέξη ή ένα κλειδί, ένα
χτες ή ένα αύριο(Τάσος Λειβαδίτης )



Η δόξα των ανέμων -Μάνος Ελευθερίου 

Οχτώ Νοέμβρη. Εποχή των χρυσανθέμων -
         γυαλί σπασμένο το κορμί σου καταγής.
         Ντυμένη θαύματα στη δόξα των ανέμων
         τον αιματόφυρτο καιρό αιμορραγείς.

         Οχτώ Νοέμβρη πια ποτέ δε θα ξανάρθει
         σαν θεατρίνα που έχει σβήσει αλκοολική
         κι ένα παιδί που μεγαλώνει μες τη στάχτη
         θα διδαχτεί απ' τους θεούς τη μαντική.

Οχτώ Νοέμβρη. Εορτή των Αρχαγγέλων.
         Των Μιχαήλ και Γαβριήλ Ταξιαρχών.
         Δεν έχει νόημα πως κάψαμε το μέλλον.
         Το κέρδος μένει και σωμάτων και ψυχών.

         Κι όπως τις ροζ τις εποχές των χρυσανθέμων
         πλανόδιοι θίασοι πουλούσαν μαγικά
         έτσι κι εσύ μέσα στη δόξα των ανέμων
         τα αινίγματά σου αθροίζεις με μηδενικά.
Οχτώ Νοέμβρη

Παλιά φεγγάρια της αγάπης τα μπακίρια.
         Πλεχτές κουβέρτες με τοπάζι και χρυσό.
         Μυρίζουν κίτρινο και δάφνη τα σανίδια
         και πίνω αρώματα και οινόπνευμα να ζω.


Μες στις βελόνες του ένας ράφτης καρφωμένος 
         διαμάντια το αίμα του, καρφίτσες και κλωστές.
         Ένα παλτό μεταποιεί σαν μαγεμένος
         να το φορέσουν των ανέμων εραστές.


Οχτώ Νοέμβρη και το σπίτι ταξιδεύει
         σ' ενός σουλτάνου τις αυλές ψηφιδωτό.
         Του σώματός μας τα κρυφά και τα ερέβη
          μόνο της τέχνης μας φυλούν την κιβωτό.

         Ποιμένες άγγελοι στα μοβ των αθανάτων
         πενθούν και ψάλλουν τη μεσίστια ζωή.
Κική Δημουλά 
«Ο ίδιος αδιατάρακτος Νοέμβρης
με σημαίες παντού χτεσινής του βροχής
παραδομένα στη γύμνια τα δέντρα –
δυο τρία φύλλα μόνον εστασίασαν υπάρχοντας»
.
Ἀναστηλώνεται Νοέμβρης τῶν Δελφῶν.
Ἀπόβροχο στὶς μετῶπες τῆς ἀπορρόφησής του.
Σύννεφα ποὺ δὲν θὰ φύγουν μοιράζονται θρόνους.
Ζωφόροι φύλλων κίτρινων κοσμοῦν
Ἀντισεισμικὰ ἀνάκτορα ἀνέμων.
Πομπὴ σκαλοπατιῶν.
Προπορεύονται οἱ ἀρχὲς τοῦ τόπου, σαρκοφάγοι.
Ἀκολουθοῦν βασιλεῖς, προσκυνητὲς τῆς προφητείας
ἀρχηγοὶ πολέμων μὲ δῶρα ποὺ στέλνει ἡ φιλοδοξία
στοὺς μάντεις της, αἰῶνες κοιλαράδες βραδυκίνητοι
μὲ τὶς ἐπαναλήψεις παλλακίδες τους.
Φρουρὰ τῆς ροῆς σωματοφύλακες ἑκατέρωθεν, 
σαρκοφάγοι πάλι μὲ τὶς περικνημίδες τους
-τσουκνίδες καὶ ξερόχορτα.
Καθ᾿ ὁδόν, στέψη σκέψης
ποὺ ἔκανα γιὰ σένα, ἐπ᾿ ἀνδραγαθία:
μὲ τὴν ἀπουσία σου μεγάλωσες
ἐξάπλωσες τῶν ἀφανῶν τὶς κτήσεις.
Ἀναστηλώνεται Νοέμβρης τῶν Δελφῶν.

Μάρμαρα πάλι, ἀφιερώματα σὲ πέτρες
χαραγμένες. Δύσκολα διαβάζω.
Τὸ σκληρὸ ἔμαθα πὼς χαράζει
ἀλλὰ ὄχι πῶς χαράζεται.
Ἀργὰ συλλαβίζοντας ἀναστηλώνω
μόνον τὴ λέξη
ΕΠΤΟΗΘΗ. Μόνο; Ὄχι καὶ μόνο.
Ἀκουστὸ ἀνὰ τὸν κόσμο τὸ Ἐπτοήθη.
Μαντεῖο.
Γᾶς ὀμφαλός.
Δελφοί(Κική Δημουλά) 

Kαλό μήνα Νοέμβρη!



Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2012

Σ' ένα τραγούδι /χάθηκα

Tα τραγούδια /είναι /οι πιο ωραίοι ''κλέφτες''
Παίρνουν ''κρυφά'' τις αναμνήσεις σου /στιγμές απ ' το παρελθόν..
Και στις επιστρέφουν ως ''λάφυρα'' της μνήμης /όταν τις χρειαστείς ...
Σ' ένα τραγούδι /χάθηκα ''μέσα'' μου  /κι αυτό το βράδυ.(Μ.Λ)

Το τραγούδι "Χάθηκα μέσα στη ζωή μου" από το θεατρικό έργο της Λούλας Αναγνωστάκη "Διαμάντια και Μπλουζ" (1990-91) γράφτηκε ειδικά για τη φωνή της Τζένης Καρέζη και δεν επιτρέπεται καμιά άλλη επανεκτέλεση. Ελένη Καραΐνδρου.
Ήταν η τελευταία παράσταση της Τζένης..








Στίχοι: Γιώργος Λεκάκης

Ερμηνεία -Μ.Λιδάκης 
Μουσική: Αρμός

Cd: Αμόνι και νερό

Αμόνι και νερό, έτσι ήταν η αγάπη σου
με έλουζε με φως, μα εγώ ήμουν σκοτεινός

αμόνι και νερό, έτσι ήταν η αγάπη σου
στο πέλαγο γυαλί, τη νύχτα ανατολή

και χάθηκες και χάθηκα, μαράθηκες μαράθηκα
πριν πούμε σ' αγαπώ εμείς οι δυο

και χάθηκες και χάθηκα σαν καραβάκια χάρτινα
που πήρε η βροχή κι η ενοχή








Στίχοι: Γιάννης Θεοδωράκης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Μίκης Θεοδωράκης

Χάθηκα,
Μέσα στους δρόμους που μ' έδεσαν για πάντα

Μαζί με τα σοκάκια, μαζί με τα λιμάνια

Χάθηκα, Γιατί δεν είχα τα φτερά και είχα εσένα Κατινιώ
Γιατ' είχα όνειρα πολλά
Και το λιμάνι, 
και το λιμάνι είναι μικρό
Γιατ' ήμουν πάντα μόνος
Και θα 'μαι πάντα μόνος.






Στίχοι: Στέλιος Χατζημιχαήλ.
Μουσική: Γιώργος Σταυριανός.
Πρώτη εκτέλεση: Ελένη Βιτάλη, στον δίσκο «Άνεμος είναι», 1990.

Δρόμοι που χάθηκα
με σένα πλάι μου
δεν είσαι εδώ

σκιά που έφυγε
μέσα στη θύμηση
ήσουν εσύ

Σβήνεις και χάνεσαι
κι όμως ξανάρχεσαι
κι ακροβατώ
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...